Rosyjski Metal

Kawałek IRON MAIDEN z wizytą w Rosji

2012-02-21T09:24:00.000+01:00

Niedawno krótką trasę po Rosji odbyli wspólnie Blaze Bayley i Paul Di'Anno - byli wokaliści Iron Maiden. Panowie nie brali ze sobą muzyków, a ich ekipę zasilili rosyjscy nstrumentaliśći po uporzednim doborze. O tym, jak współpracował im się z Paulem opowiadali później w reportażu zamieszczonym na stronie Mastersland.

Muzycy jakkolwiek zachwyceni, że mają okazję grać z pierwszym wokalistą legendarnego zespołu, nie kryli jednocześnie tego, co o nim myślą. Po pierwsze muzyków ubawiło z jakim zdziwieniem przyjął ich Di'Anno: ciekawe, wy też umiecie całkiem nieźle grać, jakbyśmy byli gorszą kategorią muzyków, bo ze Wschodu..., Rosjanie z niedowierzaniem patrzyli, jak wokalista wszędzie, gdziekolwiek byli szukał wi-fi...

W końcu któryś z muzyków zażartował, gdy przejeżdżali z jednego miasta do drugiego patrzcie tu nie ma wi-fi! a za oknem akurat ciągnęły się lasy, pola...Cały autobus umierał ze śmiechu, tylko Di'Anno naburmuszył się i nie potrafił wykrzesać z siebie uśmiechu.

Gwiazdorskie zapędy Di'Anno dały znać także na koncertach: na jednym z nich sklął fana, który popchnął go i (podobno) odnowił mu tym kontuzję kolana, na ostatnim z koncertów zaczął nagle szarpać się z widzami o aparaty fotograficzne, a na końcu stwierdził, że fajnie się dla nich śpiewało i choć pewnie nikt nie zauważył, to było kilka "fucków". Gitarzysta, który to opowiadał skomentował to słowami: trudno było tych "fucków" nie zauważyć, ale co tam:)

Kiedy obejrzałam ten reportaż utwierdziłam się tylko w przekonaniu, że Di'Anno to, delikatnie mówiąc, nie jest człowiek z klasą i choć grał w IRON MAIDEN, nie poszłabym na jego koncert.

Kto tworzył rosyjską ekipę ex-wokalistów IM?

Andriej Smirnow - gitara (EVERLOST, ex-MISTRZ)

Michaił Winogradow - gitara (muzyk sesyjny)

Nikołaj Korszunow - bas (KREMATORIUM, BUTTERFLY TEMPLE, ARTERIA)

Andierj Iszczienko - perkusja (prowadzi cykl lekcji w ramach master-class)

Swoją drogą warto przybliżyć sylwetkę pierwszego gitarzysty, ale to już jest temat na inny wpis.

DDT

2012-02-20T07:32:00.000+01:00

nazwa: ДДТ/DDT/

rok powstania: 1980

miejsce powstania: Ufa/ Leningrad

język utworów: rosyjski

oficjalna strona: www.ddt.ru

Można nawet powiedzieć, że muzyka DDT stała się swego rodzaju ścieżką dźwiękową dla najnowszej historii Rosji.

Historię DDT możemy podzielić na dwie części, które łączy postać lidera - Jurija Szewczuka, który wpierw jednak związał swoje życie z rysunkiem. Na początku sam studiował, a potem uczył po wiejskich szkołach techniki rysowania.

DDT pierwszego okresu składał się z ufskich muzyków, którzy po wygranym konkursie mogli zacząć karierę w Moskwie, ale musieliby zacząć śpiewać teksty ludzi związanych z Partią. Nagrali, więc naprędce album z nowo poznanymi muzykami ze stolicy i wrócili do Baszkirii.

Trzeci z kolei album grupy, opisujący realia życia na peryferii, nadepnął na odcisk miejscowym władzom. Zaczęły się naciski ze strony KGB, Szewczuka nazwano "agentem Watykanu" za wers "Вперед, Христос, мы за Тобой"/ "Naprzód, Chrystusie, jesteśmy z Tobą"/ i chcąc nie chcąc zespół musiał się rozpaść.

A oto skąd zespół zaczerpnął swoją nazwę

Szewczuk wyjechał z Ufy, a pozbawiany możliwości powrotu tułał się po kraju grywając koncerty po domach u znajomych. W końcu trafił do ówczesnego Leningradu i tutaj już osiadł. Jeżdżąc na gościnne występy do Moskwy nagrał tam kolejną płytę "Время"/"Czas"/, album zupełnie odmienny od wcześniejszych hard rockowych nagrań DDT. Na "Czasie mamy brzmienia raczej jazzowe.

W 1987 roku w Leningradzie powstaje w końcu drugie wcielenie DDT, które hurtem zaczyna zbierać nagrody na kolejnych festiwalach i rusza w trasę po całym kraju.

Na końcu lat 80. tournee DDT nabrały międzynarodowego wymiaru, zespół odwiedził m.in. Japonię, Francję, Czechosłowację, Polskę, Wielką Brytanię, Izrael, Australię i Nową Zelandię.

Początek lat 90. przynosi mniejszą ilość koncertów związaną z wejściem do własnego studia DDT Records i nagrywaniem płyty. Album w połowie zawiera utwory rock'n'rollowe o ironicznym wydźwięku, a w połowie to filozoficzne rozważania oo człowieku i świecie. Następne płyty to powrót do eksperymentów, zaangażowanie orkiestry symfonicznej i sekcji dętej.

Jurij Szewczuk - spiritus movens DDT

Ilość koncertów zespół zamienił na jakość - coraz więcej w nich spektaklu. 27 maja 1993, w dzień urodzin Petersburga, DDT dał bezpłatny koncert dla rekordowej liczby 120 000 widzów.

Jesienią 1994 roku na krótki czas skład zespołu zasilił Anatolij Krupnow - lider CZARNEGO OBELISKU.

W styczniu 1995 roku Szewczuk pojechał z misją pokojową do objętej wojną Czeczeni, gdzie dał około pięćdziesięciu koncertów dla rosyjskich żołnierzy. W tym samym roku, na zaproszenie menedżera AEROSMITH, zespół DDT pojechał do Stanów, gdzie przy okazji nagrał album.

Kolejne lata przynosiły następne koncerty, płyty. W 2000 roku grupa hucznie obchodziła swoje dwudziestolecie, żeby w następnych latach występować zarówno pod szyldem DDT, jak i z solowymi projektami poszczególnych uczestników zespołu.

2001 rok przyniósł dużą niespodziankę dla fanów. Firma Grand wydała 15 starych albumów DDT z bonusami na płytach kompaktowych!

I tak do dziś DDT utrzymuje się w orbicie najpopularniejszych zespołów w Rosji. Czy Wam się spodobają, proszę spróbować:

DDT - Jesień

DDT - Czarny pies Petersburg

DDT - Na niebie kruki

Sobota - zapowiedź poniedziałku

2012-02-18T16:19:00.000+01:00

A dziś, żeby tradycji stało się zadość, zapowiedź poniedziałkowego wpisu. Zapraszam!

Muzyczne gadżety (3)

2012-02-17T07:07:00.000+01:00

Co jeszcze tam chowam prócz "śpiewającej" poduszki i drewnianej repliki gitary firmy Jackson?

Hmm, zastrzegałam na samym początku tego cyklu, że jestem gadżeciarzem. Jednak przedmiot, o którym dziś chcę Wam opowiedzieć jest w tej kategorii wyjątkowo użyteczny!

Jest to zegarek na rękę.

Ostatnimi czasy poprzedni, długo służący mi egzemplarz zwykłego czasomierza, zaczął się psuć. Dokładnie nawet nie sam mechanizm, a bransoletka na której był umocowany. A że bransoletka była przyczepiona do cyferblatu w taki sposób, że nie dało jej się wymienić na inną - znalazł się dostateczny pretekst, aby kupić nowy, bardziej muzyczny, zegarek.

Nie chodziło mi tu w żadnym wypadku o melodyjki w zegarku (!), ale o jego oprawę, jednak kiedy zaczęłam przeglądać oferty na aukcjach internetowych trochę się podłamałam...

Gitary, które tworzyły cyferblat lub jego obramowanie można było podzielić z grubsza na dwie kategorie. Pierwsze - nieforemne (za krótki gryf w stosunku do pudła gitary tworzył instrumentalnego potworka), drugie zaś błyszcząco-różowe ze "słodkimi" brylancikami. Były też egzemplarze ładne, ale wybitnie na dużą męską rękę, a nie moje 7 cm patyki, oraz typu unisex za cenę horrredalną.

Aż po długich poszukiwaniach znalazłam coś, co odpowiadało mi we wszystkich aspektach od cenowych po estetyczne.

Po 9 dniach (sic! towar szedł z Azji) kolejny muzyczny gadżet zasilił moją kolekcję. Tym razem przedmiot był z Hong Kongu (dobrze, że wysyłka była bezpłatna....). Swoja drogą aż sama jestem ciekawa, gdzie jeszcze mnie to moje zbieractwo zaniesie?

Dynastia Poświęconych 3 w toku nagrań

2012-02-15T21:05:00.000+01:00

Margarita Puszkina - twórca wszechstronny

(praca M.A. Puszkiny z oficjalnej strony Autorki)

O kontynuacji projektu MARGENTA Margarity Puszkinej dochodzą do nas coraz bardziej optymistyczne wieści. Po kilkumięsiecznym impasie nastąpił wreszcie przełom i strona tekściarki cieszy nas garścią wieści.

Na najnowszą część Dynastii wejdzie m.in. utwór poświęcony pamięci Ronniego Jamesa Dio. "Голос"/ "Głos"/ nagrała dla projektu grupa LEGION z Bułhakowem na wokalu (nie, nie tym od "Mistrza i Małgorzaty", tylko Aleksiejem - tym, co przez pięć minut był wokalistą ARII).

Ostatnią nowinką jest natomiast potwierdzenie udziału wokalistki SLOT w Dynastii. Nookie udzieliła swojego głosu w utworze "Конец апреля"/"Koniec kwietnia"/.

Z wcześniejszych doniesień, gwoli przypomnienia, wiemy, że na płycie wystąpią także Anżelika Markowa, która gościnnie wystąpiła kiedyś na płycie ARII, oraz Andriej Smirnoff (eks-MISTRZ, EVERLOST) o którym już niedługo napiszę trochę więcej.

Ciekawe, jaka będzie trzecia część Dynastii, czy dorówna pierwszej?

Oby.

Życzmy tego Puszkinie i sobie.

Bierkut o hokeju

2012-02-13T20:14:00.000+01:00

Ostatnio wspomniałam, że Artur Bierkut przygotowuje hymn dla młodzieżowej drużyny hokejowej i oto możemy posłuchać, a nawet pośpiewać (poniżej służę tekstem:D). Dla tych, którym język rosyjski jest obcy na szybko zrobiłam tłumaczenie. Myślę jednak, że siła tego utworu nie tkwi w słowach, ale w muzyce. Nie oszukujmy się: takie pisane na zamówienie utwory o sporcie nie mogą być jakąś wysoką poezją. Zresztą nikt tego od nich nie wymaga - mają dobrze śpiewać się/ skandować na trybunach.

Официальный гимн МХЛ
(музыка Артура Беркута, слова Анатолия Жукова)

1.
Мы – надежда и успех, мы удачливее всех…
Твёрже лёд, точнее пас, удар сильней!!!
МХЛ – тяжёлый труд, МХЛ – для тех, кто крут…
Это лига для отчаянных парней.

Припев:
Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
Давай! Лишь вперёд!
И счастливым станет лёд!!!

Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
Вперёд! Наш пришёл черёд!

2.
Сокрушают лёд коньки, здесь играют по-мужски,
От восторга разрывает стадион.
Тот силён, вынослив, смел, кто играет в МХЛ,
Новичок – сегодня, завтра - чемпион.

Припев:
Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
Давай! Лишь вперёд!
И счастливым станет лёд!!!

Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
Вперёд! Наш пришёл черёд!

Бридж:
Победа, бывшая мечтой,
Отныне станет золотой...

Припев:
Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
Давай! Лишь вперёд!
И счастливым станет лёд!!!

Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
Вперёд! Наш пришёл черёд!

Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
Давай! Лишь вперёд!
И счастливым станет лёд!!!

Триумф – лишь для нас!
Хоккей – высший класс!
МХЛ! Наш пришёл черёд!

Oficjalny hymn MHL

(muzyka Artura Bierkuta, słowa Anatolija Żukowa)

1.
My - nadzieja i sukces, zdolniejsi od wszystkich...
Twardszy lód, lepszy suw, raz mocniejszy!!!
MHL - ciężki trud, MHL - dla super facetów
To liga dla świetnych chłopaków.

Refren:
Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Dawaj! Tylko wprzód!
I szczęśliwym będzie lód!!!

Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Naprzód! Nasz nadszedł czas!

2.
Kruszą lód łyżwy, tu się gra po męsku,
Od zachwytu rozrywa stadion.
Ten silny, wytrzymały, śmiały, kto gra w MHL,
Junior - dzisiaj, jutro - champion.

Refren:
Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Dawaj! Tylko wprzód!
I szczęśliwym będzie lód!!!

Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Naprzód! Nasz nadszedł czas!

Sukces, co był marzeniem,
Teraz złotem się mieni...

Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Dawaj! Tylko wprzód!
I szczęśliwym będzie lód!!!

Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Naprzód! Nasz nadszedł czas!

Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Dawaj! Tylko wprzód!
I szczęśliwym będzie lód!!!

Tryumf - tylko dla nas!
Hokej - wyższych klas!
Naprzód! Nasz nadszedł czas!

tłum.K.Przybyś

Swoją drogą, ciekawe o jakiej dyscyplinie będzie śpiewał obecny wokalista ARII, jeśli Kipiełow śpiewał o piłce nożnej, Bierkut o hokeju, to Żytniakow o boksie? Choć na ostatniej płycie ARII ("Feniks" 2011) jest utwór inspirowany wrestlingiem! "Бои без правил"/"Walki bez reguł"/, jak przyznała Puszkina, napisała po obejrzeniu filmu "Zapaśnik" z M. Rourke w roli głównej.

Jak po grudzie...

2012-02-10T20:10:00.000+01:00

Idzie mi ostatnio jak po grudzie..czego się nie tknę, to zaraz utyka w martwym punkcie. Jak uda mi się jakąś sprawę pchnąć na krok do przodu, to za chwilę okazuje się, że nie tak szybko, ktoś coś zawalił a ty się teraz z tego tłumacz i świeć oczami (nie mam ładnych oczu, nie mam czym świecić, chyba, że latarką....).

No nic przyjdzie mi uzbroić się w cały magazynek cierpliwości i czekać - a tego autentycznie nie trawię.

Trzeba zagryźć zęby i wziąć coś na uspokojenie, a nie ma to jak muzyka - niech inni wykrzyczą co mi leży na wątrobie:

Wakat u Bierkuta

2012-02-07T11:28:00.000+01:00

Aleksiej Strajk opuścił szeregi grupy Artura Bierkuta. Oddajmy głos samemu gitarzyście:

Drodzy przyjaciele, spieszę wam donieść, że moja misja w grupie Artur Bierkut skończyła się. W momencie, kiedy Artur poprosił mnie o pomoc, nie wiele myśląc, odłożyłem wszystkie sprawy i po samą szyję zatopiłem się w projekcie, bo zawsze dobrze o nim myślałem i wiedziałem jak jest ciężko, kiedy wyrzucają cię za burtę. Zasiedliśmy w studiu, w najkrótszy z możliwych terminów zrobiliśmy dwugodzinny program kokncertowy i nagraliśmy niezły sinegiel, czuję się dumny z tej pracy, ponieważ razem z dżwiękowcem Siergiejem Pudinem, cały tydzień nie wychodziliśmy nie śpiąc ze studia, nawet po nocach, żeby zrobić materiał na czas. Dlatego też na tym minialblumie, odpowiadam za każdą aranżację, za każdą zagraną nutę. Na samym końcu pracy napisałem intro, w którym słowa i muzyka, według mnie, bardzo dokładnie odzwierciedlały stan Artura w tamtym czasie i nadawały prawidłowy ton. Chcę podziękować J. Bogdanowowi, który odpowiedział na moją prośbę i w najkrótszy z możliwych terminów wytłoczył płytę. Dziękuję moim braciom Igorowi i Olegowi, dzięki profesjonalizmowi których wyszedł nam produkt dobrej jakości. Zagraliśmy kilka udanych koncertów i według mnie daliśmy świetny start projektowi imienia Artura Bierkuta. Jestem bardzo szczęśliwy, że w trudnym czasie umiałem pomóc koledze utrzymać się na powierzchni. Jak wszyscy widzimy, Atrur jest teraz rozchwytywany zarówno w planie działalności koncertowej, jak i udziału w przeróżnych projektach. Jestem bardzo szczęśliwy z jego dalszego rozkwitu całym sobą. Tak, że moje miejsce może teraz zająć nie mniej prestiżowy gitarzysta. A ja mogę spokojnie kontynuować wszystkie odłożone sprawy.

Spieszę donieść, że w najbliższym czasie otwieram dwie gitarowe szkoły-stuida, wszystkich chętnych uczęszczać w grupowych czy indywidualnych zajęciach zapraszam serdecznie, miejsca jeszcze są. Piszcie na priwa, a najlepiej na adres masterstrike@mail.ru

Tak więc przypominam, że moje studio "Corall" kontynuuje pracę, pełną parą idzie nagrywanie nowego solowego albumu i jeśli komuś z młodych artystów czy grup potrzebna jest pomoc przy nagrywaniu lub po prostu porada, to zawsze jestem gotów pomóc.

Ktoś reflektuje na miejsce Strajka?

Rosyjska puprlemania

2012-02-06T18:08:00.000+01:00

Tak jak teraz, gdy bardzo mocno "siedzę w muzyce rosyjskiej", kiedyś zachwycałam sie różnymi zachodnimi wynalazkami. Najdłużej i najmocniej trzymał mnie zachwyt nad Deep Purple oraz zespołami powiązanymi z tą grupą, a zwłaszcza twórczością Ritchie'go Blackmore'a. Wszystko, co charakterny gitarzysta nagrywał chciałam mieć na płycie, tak, że w końcu moją kolekcję zasiliły krążki, które jak mówił mój brat "słuchasz tylko ty i Blackmore...chociaż nie - tylko ty, on już pewnie tego nie słucha".

Nie zważając na docinki starszego brata (oni zawsze muszą dokuczać młodszym siostrom), powiększałam swoje zbiory o coraz to nowe okazy. Dziś na półkach stoją kompakty, winyle, książki, zapisy koncertów na DVD...

To tylko część...

A co ma Deep Purple do Rosji? Oj ma i to dużo. Purplemania dotknęła swego czasu nie tylko Zachód. Zespół cieszył się równie, jeśli nie większą, estymą także na Wschodzie. Stąd pojawiał się w Związku Radzieckim tamtejsze wydania analogów, jak choćby ta bardzo popularna składanka:

Dla niezaznajomionych z tematem - RAINBOW to był zespół Ritchie'ego

Książkowe publikacje, choć może dziś bawią niezdarną poligrafią, wówczas cieszyły oko wiernych fanów:

I trudno znaleźć dziś rosyjskiego muzyka rockowego/metalowego, który kiedyś nie zachwycał się tym zespołem. Wszyscy, jak jeden mąż, wymieniają Deep Purple wśród zespołów, które miały wpływ na ich muzyczny gust i późniejszą twórczość.

W ostatnim poście zamieściłam "aryjski" przykład, dziś oddamy głos CZARNEMU OBELISKOWI z udziałem byłego wokalisty MECHANICAL POET i EPIDEMII - Maksima Samoswata (jak przyznają się muzycy na wstępie - nie ćwiczyli wcześniej tego numeru) :

Możemy też posłuchać m.in. "Maybe I'm a Leo" w wykonaniu Walerego Kipiełowa i grupy MISTRZ w składzie: Alik Granowski(bas), Siergiej Popow(gitara), Toni Szender(perkusja). Jeśli nie macie czasu oglądać całego koncertu, to ten utwór zaczyna się tuż przed 27 minutą zapisu:

A dlaczego ja o swojej fascynacji piszę właściwie w czasie przeszłym? Niestety dla mnie DP to już zamknięty rozdział... Panowie nie wiedzieli kiedy ze sceny zejść i dziś niszą to, co przez lata budowali. Ta smutna prawda dotyczy niestety także Ritchie'go, który ze swoim projektem Blackmore's Night - popieranym z początku przeze mnie w całej rozciągłości - zagrał o kilkanaście utworów za dużo. Sorry, Mistrzu...

Co będzie w poniedziałek?

2012-02-04T19:11:00.000+01:00

A tu znów zapowiedź poniedziałkowego posta. Póki co proszę obejrzeć sobie ARIĘ na próbie i popróbować się domyślić co też w poniedziałek Was czeka:)
Miłego weekendu!

Siergiej Popow wśród zwierząt

2012-02-02T19:51:00.000+01:00

Niedawno wysnułam teorię dotyczącą tego, że zespoły metalowe lubią fotografować się na tle muru, o czym można szerzej poczytać tu. W związku z powyższa teorią bardzo ciekawie wypada na jej tle kolekcja fotografii Siergieja Popowa. Ten były gitarzysta MISTRZA, a obecny ARII może pochwalić się interesującym zbiorem zdjęć, na których zobaczymy co następuje:

Siergiej i cielaczek

Siergiej i psy

Siergiej i uśmiechnięty złowieszczo kot

Siergiej i wąż

Siergiej i ryba

Siergiej i struś (a! i Dubinin:D)

Siergiej i kaczuszka (mają podobny ład na głowie;D)

Siergiej i naręcze kotów

oraz...

Siergiej i niedoszły kurczak:)

Prawda, że imponująca kolekcja?

Gdzieś mi się jeszcze zagubiło zdjęcie ze świnką...

Dla tych, których jednak nie przekonałam do swojej koncepcji - zostaje muzyka. Mimo woli i tu wracamy do wątku animalistycznego, bo Popow to prawdziwe "sceniczne zwierzę":)

Muzyczne gadżety (2)

2012-02-01T08:36:00.000+01:00

Ostatnio w muzycznych gadżetach opisywałam Wam grającą poduszkę vel "śpiewający krzew":) Tym razem opowiem o jeszcze większym, bo z punktu widzenia przydatności - zupełnie nieużytkowym bibelocie, który zasilił moją kolekcję w sposób bardzo przypadkowy acz niezmiernie sympatyczny.

Drewniana replika gitary firmy Jackson z wzmacniaczem ENGL i kolumną głośnikową

Znalazłam przypadkowo w rosyjskim internecie pracę Maksima Karpowa. Była to drewniana miniaturowa gitara, a do jej wnętrza przez gryf wprowadzony został wkład do długopisu. Chwalił się nią przyjaciel rzeźbiarza-autora, a ja nawiązałam z nim mailową rozmowę.

Słowo do słowa i już przeszłam na konkretne zamówienie u samego Autora. Poprosiłam o mini replikę Jacksona plus wzmacniacz firmy ENGL.

Po wymianie kilkunastu maili uściślających moje życzenia i nowatorskie pomysły rzeźbiarza dostałam zdjęcie pracy.

Jak widać Autor dostrugał jeszcze z własnej inicjatywy kolumnę głośnikową! Po jakimś czasie przesyłka trafiła do mnie a w niej to:

Maksim ciągle kategorycznie obstawał przy tym, że jest to prezent i nie chce zapłaty za swoją pracę. Oczywiście nie mogłam zostać dłużna, wszak sama wysyłka, nie licząc poświęconego czasu i materiału, miała swoją cenę. Posłałam Maksimowi zestaw dłut i mam nadzieję, iż przydadzą mu się w realizacji nowych pomysłów, choć jak pisał - rzeźbi wyłącznie amatorsko. Amatorsko czy też nie - mi się efekt jego pracy podoba i składam jeszcze raz podziękowania Maksimowi za powiększenie mojej kolekcji gadżetów muzycznych o tak niezwykłe egzemplarze!

Максим, еще раз спасибо за деревянную гитару с аппаратурой - это настоящий шедевр!

PS. Przypominam o konkursie! Zostały dwa tygodnie do końca!!!

Brzuchośpiewca

2012-01-31T08:09:00.000+01:00

Brzuchośpiewca, czyli wokalista, który nie potrzebuje otwierać ust, aby wydobywać z nich dźwięk. Tak mówi definicja... przynajmniej ja sobie taką ukułam do wymyślonego przeze mnie terminu. A termin był mi potrzebny do określenia fenomenu wokalisty bardzo znanego rosyjskiego zespołu - PIKNIK.

nazwa: Пикник /Piknik/

rok powstania: 1978

miejsce powstania: Leningrad/Petersburg

język utworów: rosyjski

oficjalna strona: http://www.piknik.info/

Zespół liczy swoją historię od 1978 roku - fani liczą historię PIKNIKU od 1981 roku, kiedy do grupy dołączył Edmund Szklarski. Tak, Polak (!) po ojcu, po matce - Rosjanin, stąd od dzieciństwa mówił w obu językach. Poza tym multiinstrumentalista, kompozytor, wokalista, malarz, pisarz - jednym słowem artysta. Przez lata jedyny stały członek zespołu, który stał się wizytówką PIKNIKU, jego duszą i magnesem.

Jego kompozycje, które oscylują wokół psychodelicznego rocka, mają w sobie coś niepokojącego. Tak, jak jego surrealistyczne grafiki, niosą w sobie przesłanie, ale i podskórny niewyjaśniony lęk.

Koncerty PIKNIKU to prawdziwe przedstawienia z bogatą, symboliczną scenografią, "żywą wiolonczelą", szczudlarzami etc. Grupa nie pozwala swoim fanom nudzić się i coraz to zaskakuje ich nowymi albumami (choćby wydanym ostatnio 18-pakiem swoich albumów z bonusami), projektami, wprowadza nową symbolikę - przyciąga, tumani, przestrasza - parafrazując Mickiewicza.

I szczerze pisząc mnie ciągle nie przekonywała, aż do ostatniej płyty - "Три судьбы"/"Trzy losy"/. Album z 2011 zawiera fantastyczne wersje narodowych pieśni, świetnie wyważonych, które nie tracą swojego charakteru, a przy tym są zaśpiewane bez zadęcia, lekko, ale z duszą.

A gdzie ten tytułowy brzuchośpiewca?

Proszę sobie popatrzeć na ten koncertowy kawałek...

Dla porównania: ten sam kawałek w wersji, gdzie Szklarski w duecie z Kipiełowem śpiewa, tzn. Walery śpiewa...a Edmund...no Edek po prostu jakoś tam wydobywa te dźwięki.

Trochę literatury

2012-01-30T08:31:00.000+01:00

Większość książek dotyczących muzyki współczesnej w Rosji to, jak i na polskim rynku, tłumaczenia zachodnich publikacji. Rockowe encyklopedie, czy biografie zagranicznych zespołów są nieraz wzbogacane o wzmianki dotyczące rodzimych realiów, ale rzadko rodzima muzyka stanowi główny temat opracowania.

Oczywiście, są wyjątki od reguły i na szczęście pojawiają się coraz śmielej wydawnictwa dotyczące rosyjskiej sceny rockowej - pokuszę się więc o ich subiektywny przegląd.

Pierwszy i podstawowym źródłem wiedzy książkowej o rosyjskim rocku/metalu jest leksykon: "Кто есть кто в российской рок-музыке?"/"Kto jest kto w rosyjskiej muzyce rockowej?"/, który ukazuje się po kolejnych wznowieniach i uzupełnieniach średnio co kilka lat.

Pierwszy raz leksykon ukazał się w roku 1991 (i tym egzemplarzem mogę się pochwalić). Ostatni raz, natomiast, wyszedł w 2009 roku wzbogacony o liczne kolorowe fotografie (a tym egzemplarzem jeszcze nie mogę się pochwalić:D).

W latach 2004 i 2006 pojawiły się również dwie encyklopedie, które omawiały bardziej szczegółowo wybrane nurty. I tak mamy encyklopedię power i speed metalu oraz gothic doom metalu, które opisują zarówno zachodnie, jak i rosyjskie zespoły grające w tej stylistyce.

Interesująco też zapowiada się książka Aleksandra Ustinowa "Этот русский рок-н-ролл"/"Ten rosyjski rock'n'roll"/, którego pierwsza część póki co ciągle czeka na swoją kontynuację.

Kolejne publikacje dzielą muzykę nie tylko na podstawie gatunku, ale i regionu. Najlepiej dotychczas opisany jest pod tym względem Leningrad/Petersburg, który m.in. doczekał się trójtomowej historii autorstwa Andrieja Burłaki "Рок-энциклопедия. Популярная музыка в Ленинграде-Петербурге 1965-2005"/"Rockowa encyklopedia. Muzyka popularna w Leningradzie-Petersburgu 1965-2005"/.

Rozmach tej pracy jest naprawdę unikatowy, a jak mówi powiedzeni ukute jeszcze w latach 80. "Jeśli Burłaka jakiejś grupy nie zna, to znaczy, że ona nie istnieje".

Ciekawą, choć należącą jednak bardziej do literatury memorialnej niż encyklopedii, jest historia spisana przez Aleksandra Żytińskiego.

"Путешествие рок-дилетанта" i "Второе путешествие рок-дилетанта"/"Podróż rockowego dyletanta" i "Druga podróż rockowego dyletanta" to opowieść dziennikarza muzycznego stawiającego swoje pierwsze kroki w tej dziedzinie w czasach rodzącej się sceny rockowej w Leningradzie.

I choć mam pełną świadomość tego, że dziś tekst może trochę trącić myszką, to jednak ja traktuję tą lekturę jak swego rodzaju "folklor" - znak minionego czasu.

Do książek, które opisują regionalne zespoły, należy też spisana przez Andrieja Trietjakowa "Энциклопедия омской рок-сцены 1965-2003"/"Encyklopedia omskiej sceny rockowej 1965-2003"/. Ale to biały kruk, wydany w niskim nakładzie, wyprzedany i w ogóle szukaj wiatru w polu...

Cóż, może kiedyś znajdę...

Prócz ogólnych opracowań, pojawiają się na rosyjskim rynku książki dotyczące poszczególnych zespołów. W ich publikowaniu specjalizuje się wydawnictwo НОТА-Р, którego nakładem ukazała się seria biografii pod zbiorczym tytułem "100 страниц" /"100 stron"/. Wsród rosyjskich wykonawców spisania swpich historii doczekali się już: ARIA, MISTRZ, CZARNY OBELISK, KINO, ALICJA, AKWARIUM etc.

Książeczki, w formacie szkolengo zeszytu, zawierają biografię wybranegop zespołu, dyskografię jego poszczególnych członków oraz bardzo pomocne w zrozumieniu zawiłości zmian personalnych - drzewko genealogiczne (a! i plakacik!:D).

Seria "100 stron" jest bardzo ciekawa, ale też praktycznie niedostępna. Chyba, że ma sie takiego farta, jak ja, to może coś uda się Wam z niej wyszukać - powodzenia!

REKORD!

2012-01-28T09:57:00.000+01:00

Wczoraj - dzięki temu, że CZARNY OBELISK zamieścił na swoich profilach vkontakcie i facebook oraz twitterze link do mojego ostatniego wpisu - padł rekord oglądalności mojego bloga! Pomógł mi też link zamieszczony na rosyjskiej stronie dla profesjonalnych basistów - basstream.ru.

Oto dowód nadzwyczajnego powodzenia wpisu: Ta-dam!

W sumie było 247 wizyt - bardzo mi miło i mam nadzieję, że się Państwu podobało.

A przy okazji, jak ktoś ma wolną sekundę, proszę raz na dobę wejść na link radia NASZE.RU i zagłosować - chyba nie muszę podawać na kogo;) Wiem, dobra muzyka sama się obroni, ale kto powiedział, że nie można jej w tym pomagać?

Ponieważ czeka nas weekend, przygotowałam dla Was muzykę - oczywiście CZARNEGO OBELISKU:) Ten akurat jest z rzędu tych, co to perkusista ma najgorzej, bo go nie widać...

Martwy sezon - album roku

2012-01-25T19:05:00.002+01:00

Może to nie dobrze, że już na początku mam swój typ na płytę roku 2012. Z drugiej strony, na nowy album CZARNEGO OBELISKU przyszło nam czekać sześć lat, więc chyba te parę miesięcy nie robi już różnicy. A na płytę warto było czekać! Zainteresowanych recenzją odsyłam na stronę RockMagazynu, gdzie niedługo ukażą się moje "ochy" i "achy", a tu, póki co wspomnę o innych sprawach.

Jak wspominałam we wcześniejszych wpisach - najnowszy album można ściągnąć legalnie w formacie mp3 ze strony THANK YOU i jednocześnie zapłacić - podziękować grupie za muzykę. Albumu można również w całości wysłuchać przed ściągnięciem, a nawet ściągnąć za darmo, ale tego ostatniego nie polecam, bo umówmy się muzycy nie zarabiają kokosów i też chcieliby czasem coś zjeść.

Już w niedzielę miała miejsce prezentacja "Martwego sezonu" w moskiewskim klubie i zebrała bardzo pozytywne oceny. Być może maruderzy po prostu nie przyszli - zdążyli wyżyć się na czacie z muzykami, który był gorącym tematem w czwartkowej odsłonie strony Mastersland. Ponieważ nie należę do tych (niestety - chyba), którzy potrafią trzymać język za zębami, gdy coś im dopiecze pozwoliłam sobie dorzucić swoje trzy grosze na czacie. Ja tu staję na rzęsach, żeby ściągnąć jak najszybciej płytę w postaci krążka do Polski, poruszam niebo i ziemię, a przynajmniej dyrekcję grupy, żeby to jakoś szybko załatwić, a rozmówcy zasypują muzyków uszczypliwymi uwagami. Takie szpileczki, które może nie bolą, ale drażnią. Przynajmniej mnie:)

A teraz trochę o tym jak "Martwy sezon" powstawał. Dzięki krótkim filmikom możemy zajrzeć na proces nagrywania od kuchni.
W pierwszym z nich widzimy m.in. ile razy krótki (ale jakże piękny!) fragment partii basu był nagrywany:

W drugim, wokalista próbuje zaśpiewać z przedtaktu...tylko trzeba pamiętać, że tam jest przedtakt...:)

Na deser polecam fragmenty wywiadu ze strony bassboombang.ru z Daniiłem Zacharenkowem, za udzielenie praw do którego serdecznie dziękuję p.Siergiejowi Chlebnikowowi !

Wpływy

Na początku to był głównie hard-rock. Najbardziej Roger Glover, Steve Harris, Geezer Butler. Potem usłyszałem THE WHO i oszalałem na punkcie Johna Entwistle'a - na punkcie tego co on wyprawia z giatrą basową. Ten basista miał po prostu nierealne pomysły. Nie mówiąc już o zagraniu go ze słuchu!
Na początku lat 90. zacząłem się fascynować się bardziej funkującymi "ciężkimi" grupami. Takimi jak RED HOT CHILLI PEPPERS, SUICIDAL TENDENCIES, LIVING COLOUR i oczywiście FAITH NO MORE.
Wtedy też bardzo mnie inspirowała gra Rocco Priesty z TOWER OF POWER. Kiedy po raz pierwszy usłyszałem tego basistę, nie mogłem zrozumieć, jak mu się udaje uzyskać taki przygłuszony dźwięk. I dopiero niedawno, ze cztery lata temu, po obejrzeniu video-szkoły tego basisty, zrozumiałem, jak on to robi. Dziękuję internetowi! Pamiętam jeszcze, że na początku lat 90. wpadła mi w ręce kaseta magnetofonowa z nagraniem video-szkoły Billy Sheehana. Posłuchałem i pomyślałem, że tak grać na basie zwyczajnie się nie da. A propos, Sheehan jest bardzo rzadkim przykłdem tego, że instrumentalista w przypadku konieczności gra wiele, a kiedy trzeba gra dokładnie tyle, ile tego utwór wymaga.
Z rodzimych wpływów mogę wymienić tylko jednego gitarzystę basowego - Alika Granowskiego. Jego dźwięk i technika wywarły na mnie silne wraŻenie. Bardzo dobrze pamiętam swoją myśl, kiedy usłyszałem jego solo "Amsterdam": "I to u nas?! Niemożliwe!". Znów też jego gra we wczesnej ARII. "Toreador" w tamtym czasie grali wszyscy. I jeszcze długo będą grać. Choć lekcji u Alika nie brałem. Był to wpływ z nagrań, tak jak w wypadku zagranicznych instrumentalistów. [...]

Stworzenie basowej parti

Na początku, oczywiście, opieram się na tym, co gra gitara. I, ma się rozumieć, na perkusji. Ponieważ bas powinien współgrać z perkusją. Czasami siadam z Wową i w dwójkę zbieramy wszystko do kupy.
To jest nieprzewidywalny proces. Czasami bywa: "O! Oto to! Tak właśnie będę grał!". A czasami siedzisz i myślisz: "Co by tutaj zagrać?".
Zdarza się, że z czasem wszystko sie zmienia. Jakaś tam światła myśl przychodzi do głowy, i myślisz: "A jeśli by to tak zagrać?". To zanczy czasami gram wariacje i zmieniam stare partie. Nie, żeby ciągle, ale czasem zdarza się.

Praca studyjna czy koncertowa?

Podoba mi się jedno i drugie. Studyjna - jest po prostu interesująca, pociągająca i ucząca. A "żywa" to czad i adrenalina. Jasne, że są tez wady. Tak, na przykład, niedawno zrozumiałem, że nienawidzę długich przejazdów w autokarach. Brak możliwości przyjęcia pozycji horyzontalnej przez długie godziny strasznie mnie wkurza. Bywa także, iż często nie zostają zapewnione ani warunki bytowe, ani techniczny rider. I przychodzi nam grać chuj wie gdzie, chuj wie na czym i chuj wie dla kogo. Bywa i tak. Ale tak w ogóle do koncertów mam zazwyczaj pozytywny stosunek. To znaczy nie mogę powiedzieć, że jest to praca, od której chciałbym wziąć wolne. I jeśli wszystko układa sie dobrze, strona zapraszająca zachowuje się normalnie, to wszyscy w grupie odnoszą się do takiego wyjazdu z entuzjazmem. I zazwyczaj później obie strony są z siebie zadowolone.

Хочу поблагодарить г. Сергея Хлебникова за право на перевод - Ксения Пшибысь

Sto lat! С Днём Рождения!

2012-01-21T15:44:00.000+01:00

Jutro dla ciężkiej muzyki rosyjskiej będzie jeden z ważniejszych dni w roku - Margarita Anatoljewna Puszkina obchodzi swoje urodziny. Jeśli ktoś jeszcze nie spotkał sie z jej nazwiskiem, to proszę szybciutko nadrobić zaległości.

Margarita Puszkina jest pisarzem tekstów, którym niewielu może się równać. Zarówno poetyka tekstów, nieraz spedzających sen z oczu tłumacza(!), jak i sama ich Autorka są zjawiskami rzadkimi, choć jednocześnie bardzo popularnymi.

Rzadkością jest to, że Margarita Puszkina mogła sobie pozwolić w zeszłym roku na wydanie audiobooka ze swoimi tekstami, które przeczytała na tle skomponowanej dla siebie muzyki. Zapytam retorycznie: który z polskich tekściarzy mógłby sobie pozwolić na takie wydawnictwo i mieć pewność, że znajdzie na nie zbyt? Wiem: Osiecka, Kofta, Młynarski - tylko, że ja pytam o inną półkę, a właściwie cały regał z muzyką hard rockową i heavy metalową. Bogdan Olewicz? A kto z młodszego pokolenia wie kim jest ten Pan? Wiem, zabrzmiało jak wykład Sowy Przemądrzałej, ale musicie przyznać, że coś w tym jest!

I tu wracamy do tego, że Autorka tekstów ARII, grupy SIERGIEJA MAWRINA, KIPIEŁOW, MISTRZ, AUTOGRAF, LATO PRZESTĘPNE i jej dzieła sa niezwykle popularne i rozpoznawalne w Rosji.

Na szczęście mamy tu do czynienia z dobrze pojętą popularnością, wynikającą z tego, iż teksty pisane nieraz dwadzieścia i więcej lat temu są do dziś aktualne i mocne. Tak jak ich Autorka - jakimś dziwnym zbiegiem kolicznosci nie zestarzały się, a kolejne pokolenia szukają w nich pocieszenia i zrozumienia.

Dziękując za wspaniałą Twórczość, od siebie i Czytelników rosyjskiegometalu, składam najlepsze życzenia Wolności,

"Bo wolność - to królestwo dobrych słów,

mądrych myśli, pięknych snów,

to wiara w ludzi.

Wolność - ją wymyślił dla nas Bóg

aby człowiek wreszcie mógł

na niebie się zbudzić."

Благодаря, за великолепное Творчество, вместе с Читателями rosyjskiegometalu, поздравляю Вас с Днем Рождения желая Свобды,

"А свобода - это царство хороших слов,

Мудрых мыслей, красивых снов,

И вера в людей.

Свободу - придумал для нас Бог,

Чтобы человек мог

На небе проснуться."

Специально для Вас исключенно помещаю польский клип "Свобода":)

Co nowego u "aryjskiej" rodziny?

2012-01-20T20:08:00.000+01:00

Oj, dużo się ostatnimi czasy dzieje. To zacznijmy po kolei.

ARIA

Panowie aktywnie koncertują, a w planach na marzec mają nawet krótką trasę po Niemczech. Jeśli więc komuś do Rosji nie po drodze i nie lubi czekać na granicy, trafia się dobra okazja do obejrzenia koncertu w jednym z poniższych miast:

03.04 Koln

04.04 Hamburg

05.04 Berlin

07.04 Frankfurt nad Menem

08.04 Stuttgart

09.04 Norymberga

Muzyka ARII jest wiecznie żywa i porusza coraz to młodsze pokolenia. Dla przykładu zapraszam do posłuchania grupy SERVANTES - całkiem miła przeróbka, choć wiem - wokaliście daleko do Kipiełowa:)

ARTUR BIERKUT

Macierzysty zespół Artura - AUTOGRAF na swojej oficjalnej stronie zaczął prezentować niepublikowane dotychczas koncertowe nagrania z 1986 roku!

Jeśli ktoś jest ciekawy, jak ćwierć wieku temu brzmiał jeden z najbardziej zadziornych wokali rosyjskiego metalu - polecam:)

Obecnie Artur nagrywa utwór, z którym wystąpi na uroczystym otwarciu zmagań Młodzieżowej Ligi Hokejowej. Natomiast na dniach mogliśmy poznać utwór, który Bierkut zaśpiewał na potrzeby ścieżki filmowej do obrazu: "Kamień".

Utwór pod tytułem "Где-то на краю"/"Gdzieś na skraju"/ można odsłuchać tu, a zobaczyć fragment próby z muzykami sesyjnymi poniżej:

Plotki szybko się rozchodzą

2012-01-17T19:38:00.001+01:00

Chodząc po różnych rosyjskich portalach i zbierając wiadomości do książki oraz artykułów o ARII, byłam zaskoczona ilością plotek, które krążą wokół ich pierwszego wokalisty - Walerego Kipiełowa. Wspomniana przeze mnie ostatnio dotycząca domniemanego rozwodu z żoną Galą, to tylko wierzchołek góry absurdu.

Te wyssane z palca historie nieraz już na pierwszy rzut oka są tak niewiarygodne, że aż dziw bierze, iż są jeszcze tacy, którzy łapią się złapać na ich lep. Mój brat, na takie bezrefleksyjne przyjmowanie wiadomości ma takie fajne powiedzenie, ze ktoś "łyka wszystko jak młody pelikan".

Jedną z takich sensacji jest puszczana w częstotliwości raz na pół roku informacja z wiarygodnego źródła, jakoby wokalista został napadnięty lub (o zgrozo!) umarł w wyniku pobicia przez nieznanych sprawców.

Pod takim newsem zawsze jakiś zagorzały fan lub fanka (choć w komentowaniu tego tematu przodują akurat panowie sądząc po nickach i awatarach, choć to oczywiście mogą być mylne tropy), zawsze umieści podobny w treści komentarz. A nawiązuje on do tego, że Walery kiedyś ćwiczył karate i dałby sobie radę z napastnikami...

Fakt, iż Kipiełow we wczesnej młodości pół roku zajmował się wspomnianą sztuką walki jakoś by mnie w tym wypadku nie uspokoił. Bardziej przemawia do mnie statystyka, która odsłania niezatapialność tej wiadomości.

Tak na marginesie, to Walery nie jest jedynym bohaterem takich smutnych newsów. W okresie, gdy na ekranach kin pojawiały się kolejne części "Piratów z Karaibów" prawdziwe rekordy o domniemanej śmierci bił Johnny Depp - średnio raz na tydzień dziennikarska kaczka wypływała na szerokie wody internetu. Ciekawe, czy spotykała tam "Czarną Perłę"? ;)

Wróćmy jednak do naszego "aryjczyka".

Drugą informacją, która na dobra rozpaliła wyobraźnią rosyjskich internautów była ta, którą sami fani wygenerowali po obejrzeniu teledysku do utworu "Я здесь". Proszę sobie obejrzeć i zwrócić uwagę na to, co robi wokalista na samym końcu, kiedy już nie śpiewa, a muzycy jeszcze grają.

I jak? Jakieś propozycje? No jeśli nie ma, to pocieszę, że ja też nic szczególnego nie widziałam. Za to rosyjscy internauci są wyposażeni w większą wyobraźnię. Otóż Walery, znany powszechnie z tego, iż publicznie nie używa wulgaryzmów, na końcu teledysku sobie pofolgował i klnie jak szewc. Znalazło się nawet kilka wykluczających się wzajemnie wersji zapisów zawierających całą gamę przekleństw, których wokalista użył.

Na forach wrzało.

Jak skomentował zapytany o to kiedyś sam zainteresowany: Ja tam nic nie mówię. Po prostu wiał wiatr, bo teledysk był nagrywany w plenerze, i włosy wpadły mi do buzi, a ja próbowałem się ich pozbyć wypychając językiem z ust.

I cała teoria spiskowa wzięła w łeb..:)

Jednak nie martwmy się - wyobraźnia internautów nie zna granic i pewnie nie przyjdzie nam długo czekać na kolejny news!

Metal z humorem

2012-01-14T14:24:00.000+01:00

Codziennie odwiedzam prócz stron wybranych artystów kilka serwisów zbierających wiadomości o ciężkiej muzyce rosyjskiej. Lubię wiedzieć, czy i na jakich warunkach mogę korzystać z zamieszczanej na nich treści, więc zawsze czytam o tym w opisie danego portalu.

Niektóre z nich, zamiast suchych zasad, podają w wesołej formie swój regulamin. Oto fragmenty jednego z nich:

Punkt 3

Zabrania się:

1. Zostawiania komentarzy składających się tylko z dwóch słów jak"fajna grupa", "podoba się", "dobra muzyka", "super fotka" itp.[...]

Zaleca się:

1. Wyrażać swoją myśl lub pytanie dotyczące danej grupy w sposób mniej więcej rozbudowany. Właśnie po to są komentarze.

2.Pisać poprawnie. Miejcie wzgląd na oczy i rozum innych uczestników rozmowy.[...]

Punkt 5

Blokada

Bez uprzedzenia i możliwości powrotu blokujemy:

- spamerów

- złośliwców obrzucających wyzwiskami

- patologicznych idiotów...

Natomiast na stronie fana ARII można znaleźć taka formułę:

Wszystkie prawa są zastrzeżone przez stare magiczne zaklęcia. Bezprawne kopiowanie jest karane przez napady [złych duchów] i nieuleczalnymi dolegliwościami.

A jeśli jesteśmy już przy ARII i humorze, to istnieje strona, na której zebrane są oryginalne anegdoty i poprzerabiane stare dowcipy, które oscylują wokół muzyków tejże grupy. Oczywiście, jak przy takich zbieraninach bywa trafiają się różne dowcipy, jedne mniej inne bardziej bawią, a do moich ulubionych należy poniższy:

Wchodzi Hołstinin do studia i pyta resztę zespołu:

- Chłopaki, pijemy?

- No coś ty, o tej porze?

- Hmmm...a teraz?

A teraz coś na weekend:

Thank You, czyli każdy może być mecenasem

2012-01-12T19:51:00.001+01:00

Pięknie być Artystą, gorzej, gdy przychodzi z tego wyżyć. Problem to właściwie odwieczny. Przychodzi tylko zakasać rękawy i coś z tym fantem zrobić, a wyjścia dotychczas były dwa: albo tworzyć i być zależnym od pieniędzy oraz gustu mecenasa, albo próbować być niezależnym.

Ten drugi wariant wybierali choćby rosyjscy malarze pieriedwiżnicy, którzy jak się mówiło wyszli ze sztuką do ludzi i promowali ją nie tylko w Moskwie i Petersburgu, ale i w innych większych miastach. Jednak jak przytacza w swojej książce Richard Pipes za jednym z założycieli Towarzystwa: G.G.Miasojedow powziął pomysł utworzenia Towarzystwa [Objazdowych Wystaw Artystycznych], uzasadniając to tym, że Akademia nie całkiem uczciwie czerpie wielkie zyski z dzieł artystów, a w dodatku uważa za zbyteczne zwracanie obrazu jego twórcy. Wskazując, między innymi, na tę okoliczność G.G.Miasojedow pytał całkiem słusznie: "Czemu artyści nie mieliby sami zarabiać na swoich pracach?". Taki był punkt wyjścia Towarzystwa.

Ot i cały romantyzm pryska. Tak jak w przypadku, gdy zespół jest znany, lubiany ale na płytach dziś już się nie zarobi (a w Rosji to ani "już", ani "nigdy wcześniej") , więc żeby podreperować finanse rosyjskich grup powstała strona ThankYou.ru. Hasło, które przyświeca Thank You, brzmi: Podziękujcie ludziom, którzy was inspirują.

Znajdziemy na niej dużo znanych zespołów jak ARIA, KIPIEŁOW, BIERKUT, CZARNY OBELISK, SIERGIEJ GAŁANIN etc.

Jak to działa?

Całkiem prosto. Wyszukujemy ulubiony zespół (najlepiej przez alfabetyczny spis, bo umieszczanie zespołów w kategoriach muzycznych jest nieraz sporne i trudno odszukać wykonwacę), możemy poczytać jego skróconą historię, posłuchać muzyki i wesprzeć finansowo wpłacając pieniądze przez najbardziej dogodny dla nas przelew z karty VISA. Można wysłać od 50 rubli wzwyż (licznik przeskakuje za każdym kliknięciem o 50 rubli).

Jeśli wcześniej dokonaliśmy rejestracji na stronie, w zamian możemy otrzymać na przykład wysokiej jakości mp3 z nagraniami danego zespołu.

Idea, jak dla mnie piękna i ciekawa, każdy może poczuć się prawdziwym, dobrym mecenasem, który wspiera finansowo swoich wybranych muzyków, ale nie wtrąca im się do repertuaru:)

Kipiełow bardziej prywatnie

2012-01-11T18:59:00.000+01:00

A dziś dla tych, co znają język rosyjski wstawiam krótki wywiad z Kipiełowem, który odpowiada tym razem na pytania nie związane bezpośrednio z muzyką: o wnuczki (Walery ma dwie wnuczki: Anastazję (11 lat) i Sonię (3 lata) są to córki jego córki Żanny), o to jak zrywa z nałogiem palacza i jak dostał zaproszenie do reality show "Dom-2" i dlaczego go nie przyjął.

Najbardziej zaskakujący był dla mnie może nie sam wywiad, bo jeśli ktoś śledzi poczynania muzyków, to trudno, aby to i owo nie obiło się o uszy. Po prostu ciągle mnie zaskakuje jakie emocje wywołuje sama osoba wokalisty. W komentarzach pod wywiadem na stronie MyChel.ru po raz kolejny pojawiła się sensacyjna wiadomość-(nie)pobożne życzenie, że Kipiełow rozszedł się z żoną... Ta pseudoinformacja jest niezatapialna! Co wywiad, co wzmianka w prasie czy telewizji, rozwód Walerego pojawia się jak niezniszczalny cień.

Co któraś fanka - nie podejmuję się podać ile ich jest, ale sporo - wierzy, że on śpiewa wyłącznie dla niej, że jest samotny (wszak z niektórych utworów to aż kipi tym ponurym uczuciem), a ona by to zmieniła. Zastanawia mnie czasem, czy przychodzi do takiej fanki refleksja: jak to jest być z muzykiem? Będę generalizować, ale wszystkie poniższe spostrzeżenia tyczą się naszego dzisiejszego bohatera.

Powiedzmy sobie szczerze - różowo nie jest. Kipiełow nie raz nie był wierny żonie, a do domu prócz honorariów przytargał też chorobę weneryczną. To Gala zawozi go na moskiewskie koncerty (on nie posiada prawa jazdy), opiera, znosi jego humory i długie okresy melancholii gdy coś mu nie idzie - a to jest taki typ człowieka, który uwielbia się zadręczać. Poza tym jest z natury bardzo niezdecydowany i potrzebuje kogoś, aby mu doradzał i ciągle przekonywał o racji podjętych decyzji...

Wystarczy?

Myślę, że tak.

A teraz najważniejsze: mimo powyższego dla mnie pozostaje jednym z największych wokalistów, jakich nosiła ta ziemia. Jest mimo upływu czasu niedościgniony, a dyskusje tyczące się jego spadającej kondycji wokalnej uważam za żarty bardzo niskiego lotu. Na you tube znalazłam kiedyś fajną kompilację pod tytułem "wysokie nuty". Kto by tak potrafił?

Gdyby Wysocki był metalem....

2012-01-09T08:38:00.001+01:00

Gdyby Władimir Wysocki był metalem, to śpiewałby w grupie E.S.T. Taką mam przynajmniej teorię, a kto chce wyrobić sobie swoje zdanie niech posłucha choćby tego nagrania:

A tak poważniej, to ś.p. Jean Sagadiejew, lider i jedyny niezmienny członek grupy E.S.T.miał głos, który wykorzystywał w sposób zaskakujący. Wpisujący się swoją barwą głosu w bogaty panteon rosyjskich bardów, Sagadiejew używał go do utworów spod dobrej rockowej gwiazdy.

Już niedługo ukaże się recenzja najbardziej znanej płyty zespołu na stronie RockMagazynu - dla zainteresowanych i wiedzionych ciekawością, czego to ostatnio tak namiętnie słuchałam, gorąco polecam:)

A skąd wynalazłam E.S.T.?

Odpowiedź będzie trochę banalna: kiedy słucham intensywnie jakiegoś zespołu i poznam już wszystkie jego dostępne nagrania zaczynam szukać, gdzie poszczególnie muzycy jeszcze się udzielali. I tak po nitce do kłębka. Tym razem na końcu nitki było aż trzech muzyków: Daniił Zacharenkow, Michaił Swietłow i Władimir Jermakow, czyli 3/4 przedostatniego składu CZARNEGO OBELISKU:)

I niech mi ktoś powie, że środowisko moskiewskich muzyków to nie jest jedna klika:)

Konkurs na Nowy Rok

2012-01-07T09:10:00.000+01:00

WITAJCIE W NOWYM ROKU!!!

Postanowiłam 2012 przywitać odnowionym wyglądem strony, może nie radykalnie, ale trochę ją "podrasować" w obszarze nagłówka (czyli zdjęcie u góry + napis "rosyjski metal").

Otwieram więc konkurs i czekam na Wasze propozycje do 15 lutego pod adresem: rosyjskimetal@gmail.com.

Najlepsza, oczywiście według mojego subiektywnego, amatorskiego zdania, praca zostanie umieszczona w nagłówku bloga wraz z podpisem zwycięskiego Autora.

Muzyczne gadżety (1)

2012-01-03T08:53:00.000+01:00

Podobno to mężczyźni są gadżeciarzami - i o ile jestem w stu procentach z tym twierdzeniem zgodna, to sama muszę przyznać, że lubię gadżety. Zwłaszcza te muzyczne!

Pomyślałam, więc, że podzielę się z Wami swoją radością i opowiem trochę o swoich wynalazkach. Po części pewnie będą niektórym z Was znane, ale może coś z nich zaskoczy Was?

Dziś opowiem o jednej z ostatnich moich zdobyczy, którą moi kochani Rodzice łożyli pod moją choinkę. A mianowicie znalazłam tam grającą poduszkę!

Zaraz co prawda przypomniała mi się scena z niezbyt intelektualnej komedii "Trio Amigos":

Wracając do poduszki:)
Do środka włożony został mały głośniczek, a na zewnątrz poprowadzony kabel z wejściem na małego jacka. Można do niej podłączyć radyjko, odtwarzacz mp3 lub inne źródło dźwięku, które można podłączyć do wejścia małego jacka lub samego jacka (bo w zestawie mamy kabel z adapterem).

Faktycznie, kiedy położymy głowę na poduszce nie przeszkadzamy nikomu w śnie, a sami nie męczymy uszu słuchawkami. Rzecz jasna jakość dźwięku, choć jest on stereo, nie zadowoli prawdziwych melomanów. Sama jednak używam jej do słuchania audiobooków i radia, w czym sprawdza się rewelacyjnie!

A czasem dla ukojenia nerwów miło na dobranoc, choćby i w nie najwyższej jakości posłuchać:

Co nowego w Nowym Roku?

2012-01-02T08:59:00.000+01:00

Witajcie po Świątecznej przerwie - zaczynamy dziś od garści nowości, na które warto było czekać do 2012 roku.

CZARNY OBELISK 21 stycznia wypuści na rynek swój nowy album "Martwy sezon"/''Мёртвый сезон"/. Grupa zapowiedziała, że tym razem płyta pojawi się wyłącznie w wersji de luxe:) Ja, naturalnie, już nie mogę się doczekać, choć nie wiem, czy uda mi się kupić album bezpośrednio ze strony zespołu, czy pan sprzedawca z Tuły będzie musiał pośredniczyć. W każdym razie to będzie mój pierwszy zakup w tym roku, a o jego efektach nie omieszkam wspomnieć na blogu.

Być może w tym roku Margarita Puszkina ucieszy swoich fanów trzecią płytą z serii Dynastii Poświęconych - czekamy! Przy okazji przekazuję wszystkim fanom twórczości wspaniałej Margo - pozdrowienia wprost od samej Margarity Anatoljewny!!!

ARTUR BIERKUT, który obecnie intensywnie koncertuje ze swoją grupą, także obiecał, że "Право дано" będzie miało w tym roku swoją albumową kontynuację. Póki co do kilkudziesięciu klubów całej Rosji trafiły wersje karaoke utworów ze wspomnianej epki.

Gitarzysta zespołu KIPIEŁOW w ostatnich dniach grudnia uchylił rąbka tajemnicy zapowiadając na 2012 premierę nowego singla grupy. Brzmi jak bajka, zwłaszcza, że Mołczanow, który właśnie wydał DVD z nagraniem lekcji wszystkich swoich partii z "Żyć na przekór" /"Жить вопреки"/, niejasno napomknął też o nowym albumie...

Co jeszcze?

Pewnie 2012 sprezentuje nam jeszcze wiele niespodzianek. Oby były one dla nas jak najmilsze!

Z najlepszymi życzeniami!

2011-12-23T11:37:00.000+01:00

Już dziś (bo w końcu wypadałoby, żebym zabrała się za przygotowania;D) życzę wszystkim Czytelnikom: wesołych Świąt! dużo prezentów i bardzo muzycznych:)

Jeśli w przerwie świątecznej będziecie się jednak z jakiegoś powodu nudzili przedstawiam kilka pomysłów na miłe spędzenie czasu:

- można posłuchać nowej płytki EPIDEMII, całkiem legalnie (zabezpieczonego wklejonymi radiowymi jinglami) na stronie NASZEGO RADIA;

- można wziąć udział w czacie z Witalijem Dubininem na stronie Mastersland, wystarczy się tylko zarejestrować i zostawić pytanie, jeśli będzie interesujące Muzyk odpowie Wam;

- można po prostu siąść i czekać na nowy album CZARNEGO OBELISKU - "Martwy sezon" / "Мёртвый сезон", który ukaże się 21 stycznia 2012 roku - ale o nim napiszę więcej w następnym roku.

Życząc jeszcze raz wszystkiego dobrego - żegnam się do następnego roku!!!

Śpiąca Królewna vs Cerber

2011-12-20T09:22:00.000+01:00

Jedną z rzeczy, która do dziś mnie zadziwia i poniekąd fascynuje jest kwestia ochrony rosyjskich muzyków w czasie koncertów. Można ją podzielić właściwie na dwie odmiany: ochrona bliska zeru i ochrona krępująca samego ochranianego.

Oczywiście, że wolą z punktu widzenia publiczności, aby ochrona może była trochę luźniejsza i pozwalała na jako taki kontakt z wykonawcą z drugiej strony widząc, co się dzieje na rosyjskich koncertach zaczynam się mocno przewartościowywać swoje poglądy.

Wolę, żeby muzycy mieli większy psychiczny komfort niż ci, których zobaczycie poniżej.

Można oczywiście powiedzieć, że powyższe przykłady są jak najbardziej pozytywne - w końcu fani w ten sposób wyrażają swoją sympatię.

Ale czy tak trudno sobie wyobrazić, że wśród publiczności stoi jakiś obrażony na cały świat i wokalistę szaleniec z nożem w ręku?

Niefrasobliwość ochrony jest w tym momencie bardzo niepokojąca.

Jak pisałam, wiele jest też takich koncertów, gdzie ochrona nadużywa swojej pozycji i kończy się to ostrą draką. Wtedy, jak podany poniżej przykład z koncertu ALICJI, muzycy czują się równie bezradni. Co mają robić: uspokajać ze sceny? grać dalej jak gdyby nigdy nic? czy samemu pójść rozgonić towarzystwo?

Raz Kinczew musiał uspokajać fanów, tłumacząc im, iż obiecał pani dyrektor tej sali, że widownia nie złamie ani jednego krzesła.

Innym razem musiał uspokajać ochronę, która zbyt agresywnie próbowała włączyć się w ochronę koncertu. Kinczew prosi milicjantów, aby zostawili młodzież i wroga szukali wśród obcych, a nie wśród swoich rodaków.

Wiem, że ochrona koncertów to nie bułka z masłem: z jednej strony trzeba zapewnić bezpieczeństwo muzykom, a z drugiej słuchać ich wytycznych, które nieraz nijak mają się do ogólnie przyjętych norm i wchodzą w jawny konflikt interesów.

Jednak nadal wierze, że pomiędzy Śpiąca Królewną i Cerberem istnieje złoty środek zadowalający wszystkie zainteresowane strony: muzyków, publiczność i ochronę.

Trochę lata pod koniec jesieni

2011-12-19T08:28:00.000+01:00

nazwa: АВГУСТ
rok powstania: 1982
miejsce powstania: Leningrad
język utworów: rosyjski
oficjalna strona: www.avgustrock.net

Dziś będzie wyjątkowo klasycznie, a na dodatek z polskimi akcentami!

Grupa AWGUST (co można przetłumaczyć zarówno jako imię AUGUST, jak i SIERPIEŃ) jako pierwszy z zespołów reprezentowała ZSRR na Metalmanii w Katowicach w 1988r. W tamtych czasach grupa dawał po czterdzieści i więcej koncertów miesięcznie i jako jedna z nielicznych bardzo aktywnie występowała w Środkowej Europie.

Sceną natomiast dzieła z takimi tuzami jak polskie TSA (!) i chyba przez niewielu pamiętany dziś zespół KORBA.

I tu mała dygresja - pamiętam, że pierwszym koncertem, na jakim w życiu byłam, był właśnie występ KORBY na Długim Targu w Gdańsku, a w pamięć zapadły mi dwie rzeczy. Pierwsza - ich ówczesny hit "Biały rower", którego tekst w 90% do dziś pamiętam, druga - to jak ścierpły mi nogi, bo tata cały koncert trzymał mnie na barana, żebym cokolwiek widziała :)

Wracając do AWGUSTA - przypomniał mi się ostatnio dzięki wyszperanemu na aukcji analogowi. Od kilku dni kręci się więc na talerzu i raduje uszy.

Fakt, że nagarnie zdradza duże niedociągnięcia produkcyjne, ale jako pamiątka z przeszłości niezmiernie mnie cieszy. Zwłaszcza, gdy opis na okładce zapowiada heavy metal, a z krążka płynie najwyżej hard rock:)

Dziś choć zespół nadal koncertuje, a nawet pracuje nad nową płytą, AWGUST stracił swój status. Panowie grają na pomniejszych imprezach, natomiast niezmiennie punktem kulminacyjnym jest wykonanie tytułowego utworu z ich debiutanckiej płyty, który prezentowałam w sobotę, a który ostatnio często gości w moich głośnikach.

Do poniedziałku!

2011-12-17T19:19:00.000+01:00

A dziś zapowiedź na poniedziałek - bardzo klasyczny hard rock. Z góry przepraszam za jakość video, ale to najlepsza jaką znalazłam z tych trochę starszych wersji.

Romans Kipiełowa

2011-12-16T19:18:00.000+01:00

Ostatnio znalazłam wreszcie w całości zapoznany rosyjski romans, który dla szerokiej publiczności na nowo odkryła Jewgienija Smoljaninowa. Oczywiście szukałam nie jej wykonania, a Kipiełowa i Spółki. Wokalista od dawna jest znany z tego, że bardzo bliskie są mu tradycyjne rosyjskie melodie. Często, jak wspomina w wywiadach, śpiewa je przed koncertami dla rozgrzania strun głosowych.

Rok temu na wiosennych koncertach KIPIEŁOW zrobił niespodziankę swoim fanom śpiewając tradycyjne pieśni z żeńskim kwartetem MALINOWKA. Zwłaszcza Ci, którzy pamiętają Kipiełowa jeszcze z czasów ARII byli zaskoczeni, ale mimo tego bardzo ciepło przyjęli pomysł wokalisty.

Nie wiem jak dla Was, ale moim zdaniem jego wykonanie "Kołysanki Rosji" jest bardzo dobre i pokazuje, jak wielkim wokalistą jest Walery. Zaśpiewać wyłącznie przy akustycznym akompaniamencie jest sztuką, zwłaszcza, gdy nie jest to mała salka, a wielki koncert.

Mocne uderzenie słabej(?) ręki

2011-12-14T18:46:00.001+01:00

nazwa: Fiend
rok powstania: 2007
miejsce powstania: Moskwa
język utworów: angielski
oficjalna strona: www.fiendband.com

Powiem szczerze - do grupy FIEND przyciągnęła mnie okładka ich albumu, która była wariacją na temat powyższego logo. Potem zaczęłam słuchać, słuchać i jeszcze raz słuchać. I choć przeważnie wolę bardziej klasyczne dźwięki, to tym razem zaraziłam się energią death metalowego kwartetu.

Jakie było moje zaskoczenie, gdy zobaczyłam, że na perkusji gra kobieta (!). Nie dość powiedzieć, że ona gra, ona - za przeproszeniem nawala po garach aż miło! Niby słaba płeć, a takiego powera w rękach mógłby Irze pozazdrościć nie jeden.

Rzadko sięgam po rosyjskie zespoły, które nie nagrywają utworów w ojczystym języku. Koniec końców, to w jego melodii czai się sekret ich wyjątkowości. Jednak diabelskie tempo FIENDa porywa mimo angielskojęzycznych tekstów.

Na razie trudno przewidzieć, w którą stronę podąży zespół i czy będzie się rozwijał. Dwa studyjne albumy to trochę za mało, bym mogła pokusić się o poważniejszy osąd. Póki co pozostaje słuchanie. Rozwój grupy będę na pewno śledzić.

A tu próbka ich możliwości. Dla zainteresowanych dodam, że ich muzyką można kupić na iTunes.

Dyskografia:
- "The Blooming Tremble" (2009)
- "Before My Eyes" (2011)

Pozdrowienia dla Czytelników rosyjskiegometalu z Astrachania!

2011-12-13T22:08:00.000+01:00

Bardzo mi miło donieść drogim Czytelnikom, że piszą już o Was na Arock.ru!

Poniżej notatka, którą portal umieścił na swojej stronie. Pozdrawiam więc polskich Czytelników i приветсвтую русских Читателей моего блога - МЫ вместе!

Новости

НАС ЧИТАЮТ В ПОЛЬШЕ

11.12.2011

В качестве читателей к нашему порталу присоединилась Восточная Европа, а точнее читатели с Польши. Отчет с концерта группы Черный Обелиск в Астрахани был переведен на польский язык и размещен на страницахпольского сайта.

Вот такая приятная воскресная новость. Собственно, это еще раз подтверждает наш постоянный слоган: "РОК В АСТРАХАНИ - www.arock.ru - МЫ вместе!".

Smoki, elfy i power metal

2011-12-12T08:59:00.000+01:00

nazwa: Эпидемия /Epidemia/
rok powstania: 1993 (oficjalnie 1995)
miejsce powstania: Moskwa
język utworów: rosyjski
oficjalna strona: www.epidemia.ru

25 listopada 2010 roku Maksim Samoswat ogłosił muzycznemu światu, że opuszcza grupę. Kilkanaście dni później poznaliśmy nazwisko nowego wokalisty EPIDEMII - trudną rolę zastępcy wziął na siebie Jewgienij Jegorow.

Ale zacznijmy od początku...

Zespół powstał w Moskwie w 1993 roku i długo pozostawał tak naprawdę grupą niszową. Swoje skrzydła rozwinął dopiero w 2000 roku, kiedy do EPIDEMII dołączył nowy solista - Samoswat. Wraz z nim grupa nagrała jedną z najciekawszych w swojej dotychczasowej dyskografii płytę - pierwszą rosyjską metal operę. Z niej właśnie umieściłam w sobotnim poście fragment "Пройли свой путь", w którym na mandolinie wspierał zespół producent - Władimir Hołstinin (tak, dobrze się skojarzyło Ci się drogi Czytelniku, mowa o gitarzyście ARII). Do recenzji płyty pozwolę sobie odesłać tu.

Grupa już od pierwszych płyt powoli wchodziła w tematykę rodem z literatury fantasy. Po latach przelotnych romansów ze smokami, elfami i resztą bandy z tego świata, EPIDEMIA stworzyła własną opowieść, którą rozwija na kolejnych albumach.

Jak wspomniałam, moim zdaniem zespół po "Elfowym rękopisie" na razie nie nagrał nic lepszego, ale jeszcze nie słyszałam ostatniego albumu - składanki z wokalem Jegorowa, który również śpiewał fragmenty na wspomnianym "Elfowym rękopisie" z 2003 roku.

Nie wiem, czy w tej konwencji zespół będzie w stanie jeszcze czymś zaskoczyć swoich słuchaczy. Mam nadzieję, że tak i czekam zarówno na nowe nagrania EPIDEMII, jak i Maksima Samoswata.

Dyskografia:

- "Воля к жизни" (1998)

- "На краю времени" (1999)

- "Загадка волшебной страны" (2001)

- "Эльфийская рукопись" (2003)

- "Жизнь в сумерках" (2005)

- "Эльфийская рукопись: Сказание на все времена" (2007)

- "Дорога домой" (2010)

- "Всадник из льда" (2011)

Rosyjska Epidemia

2011-12-10T19:29:00.000+01:00

Na dziś muzyka - w poniedziałek komentarz. Posłuchajcie i zasmakujcie:)
Dobrego wieczoru!

Niespodzianka!

2011-12-08T09:16:00.000+01:00

Oto część obiecanej niespodzianki: dostałam prawo na tłumacznie relacji i zamieszczenie zdjęć z koncertu CZARNEGO OBELISKU, czym z Wami spieszę sie podzielić.

CZARNY OBELISK ciagle jeszcze świetuje XXV-lecie swojego istnienia, ale jego nowa płyta tuż-tuż. Ale o niej w drugiej części niespodzianki, już niedługo.

Poniższy reportaż ukazał się na stronie Arock.

CZARNY OBELISK w Astrachaniu

Dla nieświadomego człowieka, któremu rosyjski rock kojarzy się wyłącznie z grupami KINO, ALICJA i ARIA, istnienie grupy CZARNY OBELISK byłoby wielkim zaskoczeniem. Jednak ten zespół, któremu w tym roku stuknęło nie mniej ni więcej a 25 lat (!), ma ogromną armię fanów! W tym i w naszym mieście. Dzięki nim i, oczywiście, wysiłkom ogranizatorów 30 listopada miał miejsce długo oczekiwany koncert CZARNEGO OBELISKU.

Kiedy wokalista grupy Dmitrij Borisienkow pojawił sie na scenie i ocenił sytuację na sali, zwrócił się do widowni ze słowami: "Dziś będziemy mieli sowiecki koncert. Wy siedzicie, a my tańczymy". Rzeczywiście, fotele na rockowym koncercie wydają się zupełnie niepotrzebnym i wręcz przeszkadzającym atrybutem. Ale i to nie zatrzymało fanów CZARNEGO OBELISKU. Po kilku wykonanych utworach prawie cała sala zaczęła przesuwać sie w stronę sceny, żeby być bliżej swoich ulubionych muzyków. W ogóle atmosfera była niesamowita - dawno nie widziałam, żeby sala z taką atencją przyjęła grupę. Tego wieczoru w stu procentach nie było zbędnych czy przypadkowych ludzi, którzy przyszli po prostu tak na "przyjezdną grupę", lub przyciągniętych nazwą znaną ze słyszenia. Wszyscy goście koncertu szli celowo i z przekonaniem na CZARNY OBELISK. I muzycy odczuwali tę pozytywną energię, podając hit za hitem.

Od czasu do czasu, w przerwach między utworami, w sali zaczynano skandować tytuł utworu "Я остаюсь"/"Ja zostaję"/. Grupa nie mogła zostawić swoich fanów bez jej wykonania i "Я остаюсь" w końcu zabrzmiało ze sceny. Podsumowując, CZARNY OBELISK zagrał pełnowartościowy dwugodzinny koncert. Na tym polu "staruszki" rosyjskiego rocka mogą dać przykład młodym grupom, jak czadowo można zagrać duży koncert na jednym oddechu, nie wypadając z rytmu i nie tracąc uwagi publiczności. Muzycy włożyli tyle serca, że gdzies w połowie wieczoru Dmitrij oświadczył sali, że "taktownik odniósł ranę: porwała się membrana". Ale grupa nie przestała grać.

Jako ostatni na tym koncercie zabrzmiał utwór, który CZARNY OBELISK dedykował płci pięknej, - "Сука.Разговоры"/"Suka.Rozmowy"/. I tyle, wszystkie utwory zagrane, wieczór miał się ku końcowi. Jednakże muzycy nie spieszyli sie schodzić ze sceny. Jeszcze długo szczęśliwi fani dostawali swoją zasłużoną porcję autografów i zdjęć z idolami. Dla niektórych kontakt miał swoją kontynuację także w części dla artystów Teatru Muzycznego. Jak się okazało, muzycy CZARNEGO OBELISKU, nie zważając na swój status, są bardzo przyjacielskimi i kontaktowymi ludźmi. Mnie udało się poznać odczucia Dmitrija Borisienkowa co do własnie zagranego koncertu: "Na początku było dziwnie, o tyle, że miejsca w sali były siedzące i przed sceną nie było praktycznie miejsca dla ludzi, którzy mogli by słuchać stojąc. Ale potem mimo wszystko podeszli do sceny". Na pytanie o astrachańskim przyjęciu, Dmitrij odpowiedział tak: "Szczególnie pod koniec było dobrze!".

Ten koncert zostanie zapamiętany zarówno przez samą grupę, jak i przez jej fanów. I choć tak niedawno to było, już ponownie czekamy na CZARNY OBELISK. Grupa była u nas po raz pierwszy i, jak potwierdził Dmitrij, nie ostatni: "Zaprosicie - przyjedziemy". A my zaprosimy obowiązkowo!

tekst: Regina Ramazanowa

foto: Kat Sobo - pozostałe zdjęcia z koncertu można obejrzeć tu.

tłumaczenie: Ksenia Przybyś

Я хочу поблагодарить г.Павела Росихина за право на первод - Ксения Пшибысь.

List do Świętego Mikołaja/ Dziadka Mroza

2011-12-06T09:23:00.000+01:00

Nie chcesz - to nie wierz. Ja tam w Ś.M. wierzę i dlatego piszę do niego list otwarty, bo pewnie poczta w Rovaniemi o tej porze już zapachna, a może Mikołaj nie wie co mi przynieść, to spieszę z pomocą!

Kochany Święty Mikołaju!

Byłam wtym roku...hmm, może pomińmy tą kwestię, w każdym razie bywały gorsze lata, a rózgi i tak mi nie przyniosłeś! Proszę Cię więc, abyś w tym roku przyniósł mi coś z tej skromnej listy:

- "Encyklopedia Omskiej Sceny Rockowej" Andrieja Trietjakowa /Энциклопедия омской рок-сцены/

- "Ten rosyjski rock'n'roll" Aleksandra Ustinowa /Этот русский рок-н-ролл/

- singiel "Когда-нибудь" CZARNEGO OBELISKU

- epkę "Чёрное - белое" też CZARNEGO OBELISKU

- prawa do tłumaczenia tych książek, o które w nastepnym roku poskładam propozycje:)

To tyle. Mam nadzieję, że to dla Ciebie nie problem.

Pozdrów ode mnie swoje renifery!

Twoja Ksenia

Rosyjscy basiści

2011-12-05T12:14:00.001+01:00

W nawiązaniu do mojej prywatnej listy ulubionych rosyjskich muzyków - teraz trochę o basistach.

Oczywiście część z muzyków grających na czterostunowej gitarze stanowi tylko tło dla reszty zespołu, ale dziś takich wyrobników pominę milczeniem i skupię się na prawdziwych wirtuozach, których nie opisuję według zasług, ale wymieniam jednym tchem - w porządku alfabetycznym (rosyjskiego alfabetu).

АЛИК ГРАНОВСКИЙ

Aleksnder "Alik" Granowski - basista wręcz kultowy. Dla młodych adeptów basu, jego solówka wymyślona jeszcze za czasów bytności w ARII do utworu "Тореро"/"Toreador"/ stała się probierzem umiejętności.

Alik był pierwszym basistą ARII, a od 1987 roku, kiedy wraz z kolegami załorzył MISTRZA - niezmiennym liderem nowego projektu.

Nieiwielu basistów moze pochwalić się takim statusem, jakiego swoim talentem i charyzmą, dopracował sie Granowski. Każdy chce z nim grać, każdy chce wziać choc kilk alekcji u mistrza, bo te niezmiennie działają jak tajemnicze zaklęcie otwierajace sezam i podwoje najbardziej prestiżowych zespołów.

ВИТАЛИЙ ДУБИНИН

Witalij Dubinin to basista bardzo charakterystyczny. Jak z gitarzystami, których po przesłuchaniu większej dawkijestem w stanie rozpoznac na słuch, tak i Dubinina jako jednego z nielicznych basistów.

A jeśli dodać do tego, że około 80% repertuaru ARII powstało przy jego udziale, szacunek rośnie niepomiernie. A trzeba jeszcze wspomnieć, że Dubinin potrafi także całkiem nieźle śpiewać. Posiadając zupełnie przeciętną skalę głosu, umie wykorzystać drzemiacy w jego sile i barwie potencjał.

Jest niedoścignionym wzorem dla wielu, a sam wciąż sie uczy.

ДАНИИЛ ЗАХАРЕНКОВ

Daniił Zacharienkow - człowiek, który z basu wydobywa najbardziej sążniste kawałki. Takiego solidnego, mocnego basu można ze świecą szukać!

Daniił gra na pięciostrunowym basie, ale wydobywa z niego tyle dźwięków, że czasem odnoszę wrażenie, że tych strun ma ze dwa razy więcej.

No i ta moc!

Tak soczyste dźwięki poruszają każdy organ w ciele słuchacza - wszystko drży w takt jego gry i to się nazywa mistrzostwo!

Zacharienkow - obecnie stanowi jeden z filarów CZARNEGO OBELISKU. Wcześniej grał w takich zespołach jak Э.С.Т., czy Adolf Castle.

O tych grupach pewnie wspomnę jeszcze przy okazji, a do basisty zapewne jeszcze nie raz będe wracać.

Zamiast

2011-12-03T10:20:00.000+01:00

Niestety, z przyczyn ode mnie zupełnie niezależnych, prezentacja zapowiedzianej wczoraj niespodzianki odbędzie się w innym terminie, za co Czytelników przepraszam. Jak pisał nasz wieszcz już był w ogródku, już witał się z gąską...a tu wpadł do dołka z napisem "biurokracja".

Zamiast - proponuję dziś najlepszy z dotychczas nagranych przez ARIĘ teledysków.

"Popiół" czyli bardzo dziwny album

2011-12-02T08:10:00.000+01:00

To nie jest mój ulubiony album CZARNEGO OBELISKU, ale nadal jest dla mnie intrygującą zagadką i to stanowi o jego sile.

Z jednej strony patrząc - to pierwszy wydany po śmierci Anatolija Krupnowa z nowym wokalistą - Dmitrijem Borisienkowem. I jako taki, można określić jako najsłabszy z trzech wydanych dotąd albumów tego składu.

ALE...

No właśnie jest duże "ale". Prawie wszystkie utwory z tej płyty weszły na stałe do koncertowego repertuaru grupy i nic dziwnego, bo są tu właściwie wyłącznie dobre kawałki. Od samego początku, gdzie wita nas sążnisty bas Zacharienkowa, przez kolejne utwory, gdzie bajeczna perkusja Jermakowa i mocne gitary Borisienkowa i Swietłowa nie dają nam złapać oddechu!

Sekret albumu kryje się też w tym, że właściwie za każdym razem po jej przesłuchaniu, trzyma mnie dłużej coraz to inny kawałek. A jeśli nawet ten sam co przy poprzednim odsłuchiwaniu, to w innej wersji (bo na poszerzonym wydaniu z 2004 roku znajdują się cztery podwojone kompozycje).

Na poszerzonym wydaniu znajduje się również teledysk, który krąży oczywiście w sieci, ale czy to nie miło poczuć, że ma się jego kopię na własność?

Tak, "Popiołu" słucham często i nawet jeśli zmienię okładkę w zakładce teraz słucham na inną, to tego albumu nie odkładam daleko od odtwarzacza. Zwłaszcza, że mam taką przypadłość, że w nocy śni mi się bardzo często muzyka i potem chodzi za mną cały dzień. Żeby uciszyć muzykę w głowie - puszczam ja do uszu.

Czy to działa?

Tak na 50% :)

PS. Jutro - obecność obowiązkowa - będzie prawdziwa perełka muzyczna!!! ZAPRASZAM!

Najszybszy gitarzysta świata

2011-11-30T09:47:00.000+01:00

W swoich poszukiwaniach dobrej muzyki z Rosji zaszłam kiedyś do przedziału z napisem Wiktor Zinczuk. I wpierw oszołomiona ilością przyznanych mu nagród i wyróżnień zaczęłam tradycyjne odsłuchiwanie oraz wczytywanie się w muzyczną biografię gitarzysty.

Zinczuk próbował swoich sił na scenie już na początku lat 80., a w 1988 roku założył własną grupę: basista, klawiszowiec i perkusista stworzyli tło dla wirtuoza i jego kompozycji w stylu heavy metalowym oraz aranżacji muzyki poważnej.

W 2001 roku Zinczuk trafił do Księgi Rekordów Guinessa za wykonanie "Lotu trzmiela" Rimskiego-Korsakowa w tempie 20 nut/sekundę, czyli cały utwór zagrał w 24 sekundy. Oto zapis video tego wydarzenia:

Jak już wspomniałam, Wiktor bardzo chętnie sięgał do muzyki klasycznej, w tym do bardzo lubianego przez gitarzystów (vide: mistrz Steve Vai) 24 Kaprysu Paganiniego.

W tym wypadku również teledysk, który zajął trzecie miejsce na międzynarodowym festiwalu "Złoty Jeleń w Transylwanii, wart jest zauważenia.

I wszystko było by pięknie, gdyby tylko Wiktor w swoich aranżacjach nie umieszczał tylu klawiszy rodem z kiepskiego wesela. Kunszt gitarzysty szczelnie przykrywają nie tylko dodatkowe "plastikowe" instrumenty, również sama aranżacja aż prosi się o muzyczne pogłębienie tematu, a nie spłaszczenie go do wymiaru melodyjki z monofonicznego telefonu...

Szczerze pisząc wiązałam duże nadzieje z ostatnim albumem Zinczuka, na którym miały znaleźć się jego interpretacje celtyckich motywów. Niestety "Celtycki album" niczym mnie szczególnie nie zachwycił. Koszmarne klawisze wciąż tu jeszcze pokutują, ale nie tracę nadziei. Może kolejny album mnie porwie? Czekam, bo wiem, że Zinczuk potrafi, tylko w procesie produkcji gubi swój talent. Trzymam kciuki i nie skreślam:)

Muzyka na sobotni wieczór

2011-11-26T19:47:00.000+01:00

Ostatnio znalazłam i już oderwać się nie mogę...

Ангел

Да, я не дурак, просто не помню, кто я...

Как его узнать, если он рядом?
Как его назвать? Я думаю - ангел.
Мне гадать, не разгадать, эту тайну,
Но зачем ему надо со мною быть рядом?

Кто ты? отзовись! я чувствую тепло.
Кто ты? появись! и станет вдруг светло.
Он рядом, то сперпеди, то где-то за спиной,
Мне кажется, он каждый день со мной.

Но как его узнать, если он рядом?
Как его назвать? Я думаю - ангел.
Мне гадать, не разгадать, эту тайну,
Но зачем ему надо со мною быть рядом?

За руку ведёт, когда вокруг сплошной туман.
Тянет за язык, когда я робок или пьян.

Он рядом, то сперпеди, то где-то за спиной,
Мне кажется, он каждый день со мной.

Кто ты? отзовись! я чувствую тепло.
Кто ты? появись! и станет вдруг светло.
Он рядом, то спереди, то где-то за спиной,
Мне кажется, он каждый день со мной.

Мне кажется, он каждый день...

Очевидно, что дам ему шанс на очередную жизнь.

А вы только верите - не бросать жизнь, тогда жизнь тебя никогда не бросит.

Anioł

No, ja nie jestem wariatem, po prostu nie pamiętam, kim jestem...

Jak go poznać, jeśli jest obok?
Jak go nazwać? Myślę, że - anioł.
Mogę zgadywać, nie odgadnąć, tego sekretu,
Lecz po co jemu być obok mnie?

Kim jesteś? powiedz!ja czuję ciepło.
Kim jesteś? pokaż się! i stanie się światło.
Jest obok, raz sprzodu, raz gdzieżś za plecami,
Wydaje mi się, że każdy dzień jest ze mną.

Lecz jak go poznać, jeśli jest obok?
Jak go nazwać? Myślę, że - anioł.
Mogę zgadywać, nie odgadnąć, tego sekretu,
Lecz po co jemu być obok mnie?

Za rękę wyciągnie, kiedy wokół gęste chmury.
Ciągnie za język, gdy jestem zahukany i pijany.

Jest obok, raz sprzodu, raz gdzieżś za plecami,
Wydaje mi się, że każdy dzień jest ze mną.

Kim jesteś? powiedz!ja czuję ciepło.
Kim jesteś? pokaż się! i stanie się światło.
Jest obok, raz sprzodu, raz gdzieżś za plecami,
Wydaje mi się, że każdy dzień jest ze mną.

Wydaje mi się, że każdy dzień...

Oczywiście, że dam mu szansę na kolejne życie.

A wy tylko uwierzcie - nie porzucać życia, wtedy życie ciebie nigdy nie porzuci.

[tłum.Ksenia Przybyś]

Gdzie kupować rosyjskie płyty?

2011-11-25T10:44:00.000+01:00

Na tak zadane pytanie najlepszą odpowiedzą jest: w Rosji. Jednak zakładając wariant, że nie jeździmy do wschodnich sąsiadów często i nie mamy podróżujących znajomych zostajemy zdani na sklepy wysyłkowe.

Żeby nie paść łupemnieświadomego/nieuczciwego sprzedawcy warto spojrzeć na informacje o rosyjskim hologramie, o który (jeśli nie jest widoczny na zdjęciu) warto dopytać sprzedawcę.

Oczywiście, nawet uzbrojeni w taką wiedzę, możemy nieraz stać się mimowolnymi nabywacmi pirackich wersji. Sama muszę przyznać, że mam w swojej kolekcji i takie kuriozum: płyta z koncertem grupy KIPIEŁOW została nagrana na płytę, na której wcześniej był nagrany mecz i postać piłkarza przebija spod zdjęcia Kipiełowa...Na szczęście obrazowi, ani dźwiękowi to nie zaszkodziło, ale żałuję, że dałam zarobić piratom a nie muzykom.

Wracając do sklepów. W internecie mozna znaleźć kilka polskich firm sprowadzających rosyjską muzykę. Jeśli zaś chodzi o jej ciężką odmianę - jest pewien problem. A mianowicie zamyka się on w tym, że amatorów gotowych kupić płytę z rosyjskim metalem jest u nas wciąż mało, a co za tym idzie oferta sklepów nie poraża obfitością. Jest trochę nowości, trochę klasyki gatunku, nieraz trafi się coś spoza głównego nurtu, ale to są naprawdę nieliczne wyjątki.

Jeśli sami wynajdziemy sobie jakiś tytuł i chcielibyśmy go kupić z polskiego sklepu trafiamy na zaporową cenę lub wynikający z tego samego powodu brak zainteresowania ze strony sprzedającego do sprowadzania pojedynczego egzemplarza.

Skąd więc brać legalne nagrania?

Dla mnie najlepszym(choć nie ukrywam - nie tanim) sposobem są zakupy w rosyjskich sklepach internetowych, które sprzedają na ebayu. Zabezpieczenie stanowi tu chociażby sam portal aukcyjny - nikt nie chce dostać negatywa.

Właśnie tam znalazłam sprzedawcę z Tweru, który na moją prośbę wystawia egzemplarz zamówionego mailowo tytułu. Fakt, że jestem stałą klientką tego sklepu na pewno pomogło mi w zyskaniu zaufania sprzedającego, który z rzyczliwością odnosi się do moich wynalazków i w 24h załatwia mi konkretną płytę.

Prawie idealnie. "Prawie", bo jeśli zamawiam już z Rosji, to wolałabym kupować wprost ze strony wybranego zespołu, ale niestety te w 99% nie wysyłają płyt do Polski. Wszystko rozbija się o przekaz pieniędzy - brak możliwości opłacenia drogą bezgotówkową paraliżuje cały zamach.

Może doczekamy się dobrych polskich sklepów z bogatą ofertą. A gdyby tak jeszcze sprzedajacy, jak kiedyś w małych sklepikach z płytami, mógł polecić coś pokrewnego muzyce, którą kupujemy. Mmmm, rozmarzyłam się...:)

Ciągle szukam...

2011-11-24T08:46:00.000+01:00

Częste porównanie zasobów muzyki rosyjskiej do kopalni, także i przeze mnie nieraz używane, nie oddaje tak naprawdę mojej metody poszukiwawczej. Moje poszukiwania dobrej, w mojej subiektywnej ocenie, muzyki wyglądają bardziej jak przesiewanie niż jak praca w kopalni.

Biorę materiał całymi garściami i odkładam na bok to, co wydaje mi się godne uwagi, dokładniejszego przyjrzenia się i przesiewam dalej.

Przychodzi w końcu taki dzień, gdy zabieram się za te odłożone rzeczy i zaczyna się przesłuchiwanie. Przeważnie daję wybranemu wykonawcy kilka szans. Słucham, jeśli to możliwe, nagrań z różnych okresów twórczości artysty i dopiero wtedy decyduję, czy będę mu dalej poświęcała swoją uwagę. Jeśli nie - to w znakomitej większości nie wracam już do takiego wykonawcy, choć mam świadomość, że w taki sposób mogę coś ciekawego przeoczyć, ale szkoda mi czasu...Tempus fugit...

A co się dzieje z tymi, którzy zwycięsko przechodzą przez moje drugie sito?

Tych szukam dyskografii i zaczynam słuchać od pierwszego albumu do ostatniego. Lubię poznawać dokonania muzyków w porządku chronologicznym, choć i tu są pewne wyjątki od reguły. Jednak staram się śledzić kolejność poszczególnych albumów - wtedy można zauważyć jak rozwijała się muzyka, w którym kierunku podążała i czy wykonawca wpisał się w ówcześnie panujące muzyczne trendy w kraju i na świecie.

Zawsze, czy to gdy zajmowałam się muzyką Zachodu czy Wschodu, starałam się poznawać daną muzykę w kontekście. Zawieszony w próżni album jest dla mnie wyzwaniem. Chcę wiedzieć w jakim momencie historii grupy powstał, w jakim składzie był nagrany, w jakim studiu, kto płytę wyprodukował, kto napisał muzykę, a kto teksty, na jakiej firmy instrumentach była nagrana etc...

Czy to już podlega leczeniu? ;)

A skąd biorę muzykę do pierwszego przesiewu? - słucham najczęściej z internetu. Tą część muzyki, która mnie nie poruszyła wyrzucam z historii przeglądarki. Natomiast jeśli coś mi wpadło w ucho i przejdzie do ostatniej selekcji - kupuję albumy.

Ale o tym , gdzie kupuję rosyjską muzykę napisze już następnym razem.

Dookoła Rosji z koncertami

2011-11-21T10:06:00.000+01:00

Patrząc na listę koncertów wiodących zespołów metalowych i rockowych w Rosji trudno nie podziwiać ich częstotliwości. Muzycy mają średnio 6-8 występów na miesiąc, nie licząc lata, kiedy w czasie licznych festiwali liczba koncertów wzrasta do średnio 12-15.

Taka kolej rzeczy jest oczywiście podyktowana tym, że na płytach, to żaden z grających ciężką muzykę zespołów w Rosji jeszcze się nie dorobił. Brzmi to jak pusty slogan, ale rzeczywistość niestety mówi sama za siebie.

Za przykład może posłużyć dziś już kultowa płyta ARII "Krew za krew". Jako honorarium muzycy otrzymali po kilka kartonów własnej płyty...

Siergiej Mawrin, który uczestniczył w nagraniu albumu, wspomniał niedawno, jak udało mu się sprzedać wszystkie pięć kartonów. Za całą otrzymaną sumę kupił sobie koreańskie adidasy (sic!).

Kiedy czytam takie historie, to naprawdę podziwiam muzyków, że jeszcze im się chce nagrywać. Z drugiej strony duża ilość koncertów działa bardzo pozytywnie - zespół nie tylko prezentuje swój dorobek, ale i doszlifowuje go. Poszczególni członkowie zgrywają się ze sobą oraz nabierają większej swobody scenicznej. Czyli praktycznie same plusy!

Jednak, gdyby otrzymywali większe honoraria z płyt, to chyba nie przewróciłoby im się w głowach...ja bym zaryzykowała.

Bo, nie zapominajmy, że trasa koncertowa, to w Rosji głównie trasa: setki kilometrów we własnym autokarze lub w pociągu - nikt się tam samolotami nie wozi. A spróbuj tak przez dwa miesiące spać w kołyszącym autobusie. Zwłaszcza, że większość muzyków, to postawni faceci, którzy nie mieszczą się na dwóch fotelach, tylko rozkładają się na czterech - zwisając częścią ciała w przejściu.

Po przyjeździe na miejsce rozpakowywanie, próba techniczna, chwila, żeby coś zjeść, koncert, spotkanie z fanami, pakowanie i od nowa w drogę. Brzmi nawet nieźle, ale jak się żyje w ten sposób dwadzieścia lat, to budzi jednak respekt.

* Wykorzystaną przeze mnie fotografię z wstawionymi jeżykami znalazłam oczywiście w rosyjskim internecie. A jako fanka tej postaci (z bajki "Jeżyk we mgle" /"Ёжик в тумане"/) nie mogłam się oprzeć - musiałam wstawić:)

Metal na tle muru

2011-11-19T09:13:00.000+01:00

Ostatnio, przeglądając różne stare zdjęcia rosyjskich(a właściwie jeszcze radzieckich)zespołów metalowych, zauważyłam ciekawą prawidłowość. Mianowicie, wszystkie znane mi grupy z tamtych czasów wśród różnych ujęć jedno posiadały obowiązkowo. Była to fotografia danego zespołu na tle muru z cegieł.

Żeby nie być gołosłowną, oto przykłady:

ALICJA

ARIA

MISTRZ

CZARNY OBELISK

KINO

Interesujące, że takie ujęcie miały także Zachodnie grupy w swoich archiwach - mur kojarzy się z ciężką muzyką i daje ciekawy efekt na czarno-białych zdjęciach. Jednak powszechność tego ujęcia nie przestaje mnie zadziwiać.

To trochę jak z ujęciami gotyckich zespołów na tle ruin zamku, ze świecami i obowiązkową pełnią księżyca.

Cóż, gatunek - zobowiązuje.

A zdjęcie z cegłami, choćby nie wiem jak bardzo było oklepane, daje efekt murowany;)

Muzyka na początek weekendu

2011-11-18T14:28:00.066+01:00

A dziś coś na dobry początek weekendu.
CZARNY OBELISK "Ave Cezar"

Аве, Цезарь

(Музыка: А. Крупнов. Слова: А. Симаков.)

Аве, Цезарь, друг сердечный,
Ну заходи, давно заждались.
Нет, не поздно... Да, конечно,
Не развязывай сандалий.

Брось ты эту табуретку.
Ей, принесите гостю кресло!
Он у нас бывает редко,
Так пускай понежит чресла.

Пей, замерз ты как собака.
Угощайся. А, не курим.
Ей вы там, кончайте плакать,
Мы потом добалагурим.

Тут у нас такие гости -
Украшение компаний.
Что, не спится на погосте?
Или плохо закопали?

Или совесть беспокоит,
Иль соседи-кровопийцы,
Или что-нибудь такое,
Что забыли летописцы?

Или, может, не забыли?
Да, писать про это тошно!
Знать за это и убили -
Император не святоша.

Без убийства он не может
Удержатся на маршруте.
А в тоске, на смертном ложе,
Ты мечтал о Марке Бруте?!

Да, мечтал, а вышел кукиш
Эпитафией на прах мой.
Милосердия не купишь,
Не измеришь тетрадрахмой.

Милосердие для слабых,
Сильным - яду из флакона.
Мне бы слабость, я тогда бы
Не стоял у Рубикона.

Так почему же, боже правый,
Ты играл со мною в прятки?!
Почему не дал отравы?!
Тише, Цезарь, все в порядке…

Ты у нас душа святая,
Ты борец не за награды.
Что, пора уже? Светает?
Ну, заходи, мы будем рады...

Ave, Cezar

(Muzyka: А. Krupnow. Słowa: А. Simakow.)

Ave, Cezar, druhu serdeczny,
No wchodź, dawno żeśmy czekali.
Nie, nie późno...Tak, oczywiście,
Nie rozwiązuj swych sandałów.

Zostaw ten taborecik.
Ej, przynieście gościowi fotel!
On u nas bywa rzadko,
Weź roluźnij trochę biodra.

Pij, zmarzłeś jak
pies.
Częstuj się.A, nie palimy.
Ej wy tam, kończcie płakać,
My się potem domówimy.

Tu u nas są tacy goście -
Ozdoba naszej kompanii.
Co, kiepsko śpi się na cmentarzu?
Czyżby źle cię zakopali?

Lub sumienie niepokoi,
Lub sąsiedzi - krwiopijcy,
Albo jeszcze coś takiego,
O czym zapomnieli kronikarze?

Albo, może, nie zapomnieli?
Tak,pisać o tym nieprzyjemnie!
Widocznie i za to zabili -
Imperaor wszak nie święty.

Bez zabójstwa on nie może
Utrzymać się w marszrucie.
A w trosce, na
śmierci łożu,
Śniłeś o Marku Brutusie?

Tak, śniłeś, a wyszła figa
Epitafium na proch mój.
Litości za nic nie kupisz,
I nie zmierzysz tetradrachmą.

Litość nie jest dla słabych,
Silnym - trucizna z flakonu
Jeśli ja bym był słaby,
Nie stał bym u Rubikonu

Tak więc czemu, Boże drogi,
Grałeś ze mną w chowanego?!
Dlaczego nie dałeś trucizny?!
Ciszej, Cezar, już w porządku...

Ty dla nas dusza święta,
Ty wojownik nie za nagrody.
Co, czas już? słońce wstaje?
No, wpadnij, będziemy
radzi...

tłum.Ksenia Przybyś

Nie wszystko muszę lubić i nie wszystko rozumieć

2011-11-16T12:37:00.000+01:00

Nie wszystko muszę lubić i nie wszystko rozumieć, ale są także i w rosyjskiej muzyce metalowej czy rockowej takie zespoły i soliści, których fenomenu nie rozumiem.

Wśród nich jest na przykład Igor Kuprianow...kiedyś gitarzysta udzielający się także w CZARNEJ KAWIE /ЧЁРНЫЙ КОФЕ/, później założył zespół pod własnym nazwiskiem i tyle. O co tyle szumu wokół niego, szczerze nie rozumiem. Fakt, zaśpiewał ponad dwadzieścia lat temu jeden hicior, na którym do dziś jedzie, ale nie przesadzajmy. Jak to opisuje jeden z moich ulubionych kabaretów: szału nie ma.

Jedno, czym moim zdaniem zasługuje Kuprianow na pochwałę, to fakt, że będąc prywatnie kuzynem Walerego Kipiełowa nie posługuje się powinowactwem do promocji swojej muzyki.

Na mojej liście muzycznych nie zrozumień jest jeszcze kilka zespołów, które choć powszechnie są wychwalane, dla mnie nie stanowią większej wartości.
Teraz będę się narażać...
Jedną z tych kapeli jest grupa KINO /КИНО/. Ja rozumiem, że w swoim czasie była bardzo ważna, że w wówczas spełniała poważną rolę "wentylu bezpieczeństwa", ale ich muzyka się zestarzała, a przez manierę wokalną Coja, to ja chyba nigdy nie przebrnę. Nie lubię jego głosu i basta. A teksty? Pewnie poruszają zbuntowaną młodzież (choć wątpię czy tą dzisiejszą też), a ja do zbuntowanych to może i należę, ale młodzież ze mnie już żadna:)
I choć wiem, że powyższym wywodem naraziłam się niejednemu Czytelnikowi, to przy tej opinii zostanę, bo od kilku ładnych lat zmagam się z polubieniem KINO i nie daje to pozytywnych rezultatów.

Kto następny? Może na dziś starczy.
Temat z pewnością będę kontynuować, a na odtrutkę genialny utwór, z fantastycznej płyty, podłożony pod fragmenty z serialu "Mistrz i Małgorzata".

Konkurs grupy ARIA

2011-11-14T08:51:00.000+01:00

Wczoraj grupa ARIA ogłosiła, że odbędzie się konkurs "Bitwa wokalistów", w którym mogą wziąć udział wszyscy. Jedynym warunkiem jest to, aby zaśpiewać utwór ARII w odmiennej manierze, w innym stylu niż przyzwyczaił nas do tego zespół.
W skład jury, prócz członków grupy, będzie wchodziła Jekatierina Biełobrowa - nauczycielka śpiewu m.in. nowego wokalisty ARII.
Jakie będą rezultaty - zobaczymy. Póki co warto zobaczyć krótki filmik. Usłyszeć śpiewającego Hołstinina - bezcenne:D

Bardzo młody - bardzo zdolny

2011-11-12T08:26:00.000+01:00

Oleg Izotov nie jest, a przynajmniej nie powinien być zupełnie obcy tym, którzy interesują się muzyką gitarową. Raz był nawet w Polsce, na Metalmanii w 2005 roku, kiedy zagrał u boku Yngwie Malmsteena z projektem ANJ.

Ale lista dokonań młodego gitarzysty jest dłuuuga.

Oleg zaczął grać, gdy miał lat trzynaście i już wtedy założył sobie, że znajdzie się w gronie najlpszych. Można by powiedzieć - banalne marzenie, jasne, tylko, że akurat Izotov konsekwetnie je spełnia.

Wypłąnął dzięki konkursom, które w cuglach wygrywał i dzięki dobremu poczuciu humoru. To ostatnie bardzo mu pomogło w przybiciu się do szerszej publiczności. Rzecz miała się mianowicie tak, że Izotov nagrał swoje wesołe wersje nagrań ARII i wysłał do byłego gitarzysty tego zespołu. Mawrin prowadził wówczas autorską audycję w radiu i po tym jak puścił nagranie młodego zdolnego w "Żelaznej kurtynie" oraz skomplementował na antenie, zaczął się wokół Olega szum.

Oleg koncertował już w wielu miejscach na świecie, brał udział w nagraniu ponad 30 płyt i ponad 300 utworów, zebrał masę prestiżowych nagród i w końcu (w 2008 roku) mając 21 lat nagrał własną płytę, gdzie nie tylko skomponował muzykę, napisał słowa i zagrał na gitarze, ale także zajął się jej produkcją.

I tu mamy próbkę wspomnianej płyty, na którą w połowie składają się utwory instrumentalne, w części zaś wspierają Olega różni wokaliści. W tym utworze wzięła udział wokalistka SLOT.

Małgorzata z Mistrzem i resztą chłopaków

2011-11-09T09:06:00.000+01:00

Parę dni temu jej oficjalna strona zmieniła swoj wygląd, a ten drobny fakt przypomniał mi, że nalezy jej sie porządny, soczysty wpis.

Margarita Anatoljewna Puszkina jest, jak to zwykle bywa, jedną z niewielu kobiet w rockowo-metalowym świecie, która zdobyła sławę i uznanie nie tylko wśród słuchaczy tej muzyki.

Jednak zacznijmy od początku.

Puszkina zaczynała jako dziennikarka, ale sławę przyniosły jej teksty, które tworzyła pod muzykę ARII, MISTRZA, AUTOGRAFU, MAWRINA, KIPIEŁOWA i dla własnego projektu MARGENTA.

Dziś, po wielu latach współpracy z muzykami, Margarita może spokojnie podpisać się pod dużą częścia ich sukcesu. Jej teksty są najkrócej mówiąc - dobre! Niosą za sobą co najmniej dwa poziomy informacji i nie pozostawiają słuchacza bez refleksji. Często jakiś wers z jej twórczości przyplącze się do człowieka i szczerze mówiąc trudno go odłożyć na bok.

Mogę też, jako tłumaczka jej tekstów, dodać, że Puszkina używa języka zwykłego, może nie prostego, ale też nie podniosłego. Jego wyjątkowość zamyka się w niespotykanych metaforach, w których mistyka miesza się z krwią:)

Wracając natomiast do MARGENTY - jest to pomysł, wokół którego juz od kilka ładnych lat skupiają się jedni z najlepszych muzyków.

Na płytach, które zbiorczo nazwane są Dynastia Poświęconych, wystąpiła cała śmietanka metalowo-rockowego świata.

Póki co ukazały się dwie płyty z serii Dynastii Poświęconych w 2007 oraz 2009 roku, oraz singiel "Kwiatek majeranku" w 2010. Moją recenzję drugiej płyty "Dynastia Poświęconych: Dzieci Savonaroli" można przeczytać tu.

Prace nad trzecią płytą trwają. Na razie do publicznej wiadomości zostało podanych tylko kilka nazwisk artystów, którzy tym razem będą wspierać projekt Margarity, ale już one zapowiadają, że będzie czego posłuchać. Praca nad albumem nie może iść pełną parą, ponieważ Puszkina jednocześnie angażuje się w kilka innych projektów. Ostatnio na rynku pokazał się audiobook z jej tekstami, wierszami, fragmentami prozy.

Niektórzy odchodzą za wcześnie...inni w samą porę...

2011-11-08T09:31:00.000+01:00

Cezurą historii CZARNEGO OBELISKU jest osoba wokalisty. Do 2003 roku był to Anatolij Krupnow - człowiek, który wymyślił cały ten projekt i w 90% do niego należało to, co zespół sobą reprezentował. Jak mówił w jednym z wywiadów (parafrazując Gustava Flauberta) CZARNY OBELISK to ja!

"Popiół" jest pierwszym albumem, na którym za mikrofonem stanął dotychczasowo spełniający się w roli gitarzysty - Dmitrij Borisienkow. Dima,, jak to często bywa [patrz: Brian May, Jerry Cantrell etc.] bardzo silnie przesiąkł maniera wokalną poprzedniego solisty.

CZARNY OBELISK i nieoczekiwana zmiana miejsc w jego szeregach, jakby to delikatnie ująć, nie wyszła grupie na złe. Krupnow, będąc lokomotywą całego przedsięwzięcia, jednocześnie przysłaniał pozostałych muzyków. Żywiołowość i spontaniczność, która wpierw była błogosławieństwem, z czasem stała się uciążliwa.

Borisienkow, który wpierw był postrzegany jako li i jedynie tymczasowy zastępca, niegodny tego miejsca muzyk z niższej półki, okazał się wbrew wszystkiemu najlepszą alternatywą. Będąc, jak sam zawsze podkreśla, w pierwszej kolejności gitarzystą, nie obawiał się porównań, bo nie miał w sobie złej ambicji. Oczywiście, że część nietolerujących zmian fanów nie uznała nowego wokalisty i do dziś uważa, że CZARNY OBELISK skończył się wraz ze śmiercią Tolika. Cóż, ich strata.

Moim zdaniem z Krupnowem zespół nie przetrwałby do obchodzonego w tym roku ćwierćwiecza istnienia. Jakkolwiek dużą atencją by nie darzyć Tolika, trzeba przyznać, że muzyka, która komponował dziś brzmiałaby już nieciekawie. Znając zaś charakter wokalisty, trudno wyobrazić sobie, że do jej pisania dopuściłby kogokolwiek.

Druga rzecz, że Krupnow był jak żywioł, który wciągał w swój wir wszystkich dookoła. Czy po kilku latach muzycy mieliby jeszcze siły by z nim grać? Czy wyciągnąłby się z nałogów, czy raczej pociągnął za sobą innych?

Te pytania zostaną bez odpowiedzi, ale może to i dobrze...

Od momentu reaktywacji CZARNY OBELISK ciągle się rozwija. Wspomniany "Popiół" jest płytą jeszcze bardzo mocno przesiąkniętą duchem Tolika. Następne albumy są kolejnymi krokami naprzód. Zespół idzie dalej nie tylko wymyślając nowe melodie w świeżej stylistyce, ale nadaje także starym utworom nowego ducha.

Z niecierpliwością czekam na ich nowy album, bo dostępne na stronie zespołu zwiastuny są kongenialne:)

Rosyjscy perkusiści

2011-11-07T08:34:00.000+01:00

Jak powiedział kiedyś rosyjski bębniarz: Perkusista, to jedyny człowiek, który będąc na koncercie tak naprawdę go nie słyszy.

Fakt, żeby się nie pogubić w rytmie perkusista w jednym uchu ma słuchawkę z której słyszy tykanie metronomu. W drugiej ma jeden z wybranych instrumentów, czyli słyszy klik, klik, brzdęk, brzdęk, klik, klik...i tak przez godzinę...I jak słusznie to skomentował gitarzysta i zarazem lider Гран-КуражЪ, Michaił Bugajew, pomyślcie, jaką to trzeba mieć psychikę!

Oczywiście, nie wszyscy posługują się metronomem i mają w pierwszej słuchawce wokalistę, albo inny instrument. To jest już jednak wyższa szkoła jazdy.

Do pierwszej ligi rosyjskich perkusistów zalicza się kilku prawdziwych "wymiataczy".

Wowa i jego królestwo

Dla mnie najlepszym wśród nich jest (niestety już były) perkusista CZARNEGO OBELISKU Władimir Jermakow. To, co, jak nazywają go fani i przyjaciele - Wowa, wyczynia z perkusją zasługuje na miano mistrzostwa! Jest nie tylko dobry technicznie, gra z pasją, ogromną siłą i przy tym jeszcze większą wyobraźnią! Jermakow jako muzyk zachwyca w każdym calu.
I choć to moje prywatne zdanie, wiem, że w tej opinii nie jestem odosobniona, bo mało który perkusista ma tak oddane grono fanów.

Kolejny na mojej liście najlepszych perkusistów jest Maksim Udałow - perkusista ARII. Z wyglądu człowiek niepozorny, ale jako muzyk - wielki. Gra na wszystkim, co mu w ręce wpadnie. Jest pełen energii, pomysłów i niewyczerpanego dobrego humoru. A oto wykonanie, którym mnie absolutnie ujął:

Do grona najlepszych zalicza się jeszcze Aleksandr Maniakin (ex-ARIA;KIPIEŁOW) - jedyny rosyjski perkusista, który posiada pałeczki własnego nazwiska.

(TAMA H214P-AM, orzech)

W moim osobistym rankingu Maniakin jest jednak dopiero na trzecim miejscu. Krąży o nim wiele opowieści, a może bardziej legend.Jedna z nich jest taka, że Aleksandr choć profesjonalista i jeden z nielicznych, który potrafi grać na obie strony (bo jego pierwszym nauczycielem był mańkut), potrafi nieraz zapomnieć sie na scenie i zagrać coś innego niż reszta grupy. Krąży o nim w sieci nawet taki dowcip, który powstał jeszcze w czasach, gdy Maniakin grał w ARII:

Trwa koncert ARII. Kipiełow zapomniał nagle tekstu drugiej zwrotki - biegnie do gitarzysty i pyta, jak lecą dalej słowa - ten odsyła, go do basisty, bo sam nie pamięta. Basista odsyła do drugiego gitarzysty, w końcu Kipiełow trafia do Maniakina i pyta: Sasza, jak leci dalej tekst? Na co ten odbija pytanie: A którego utworu? :)

Wiem, pominęłam Kobrę (ex-MISTRZ; Artur Bierkut), Toniego Szendera (ex-MISTRZ) i wielu innych dobrych pałkarzy. Cóż, mimo ich niewątpliwych umiejętności - dla mnie Wowa rulez!

Kryzys CD w Rosji

2011-11-05T11:14:00.000+01:00

Tak jak w Polsce, tak i w Rosji płyty kompaktowe od paru ładnych lat przechodzą ciężkie czasy. Zabiegi podjęte w celu ulepszenia dźwięku, jego czystości i brzmienia, zbiegły się niestety z ogólnoświatowym spadkiem sprzedaży muzyki w formacie cd. To, co wydawało się wynalazkiem idealnym, nie wytrzymuje konkurencji internetowej sprzedaży,, rozdawnictwa, piractwa...Grupa melomanów wciąż się zawęża, a jednocześnie wyróżniła się z niej nowa kasta - smakoszy. Dla nich zespoły przygotowują poszerzone wersje swoich albumów. Limitowane wydania są nieraz naprawdę wysmakowane!

Jako przykład takiej muzycznej delicji może posłużyć "Зелёный альбом" /"Zielony album"/ Czarnego Obelisku. Muzycznie zwykła wersja i wersja de luxe różnią się tylko jednym, dodanym do tej ostatniej, utworem. Jednak oprawa graficzna jest diametralnie inna. Zwykła wersja to płyta włożona w plastikowe pudełko z książeczką. Natomiast limitowana edycja to książka w twardej oprawie formatu standardowego kompaktu (mieści się do przegródki w stojaku). Kiedy otworzymy wzbogacone wydanie naszym oczom ukazuje się czarna tekturka - taka, z jakiej kiedyś robiono albumy, do których wklejało się fotografie.

Dopiero po czarnym kartoniku znajdujemy książeczkę z tekstami, ilustracjami, zdjęciami. Wszystko to kończy kolejna czarna tekturka, z której wykonano kieszeń dla płyty. Osobny projekt okładki wykonany dla wersji de luxe dopełnia całości (zwłaszcza, że w książeczce znajdziemy też pierwotną okładkę, więc nie jesteśmy stratni w zadnym calu).

Kolejny pomysł, aby wydać to samo, ale inaczej są ukazujące się od kilku lat boxy, które zawierają po kilka albumów, a nieraz i całą twórczość grupy. Taki produkt jednak mnie nie przekonuje. Po pierwsze w większości mamy już na półce coś danej grupy, nieraz to coś tworzy z 80% danego boxu. Szkoda mi pozbywać się płyt, które latami wyszukiwałam, żeby teraz w ich miejsce postawić cały zestaw. Dla mnie każda płyta ma swoją historię - pamiętam gdzie i jak ją kupiłam. A box? On jest tego pozbawiony, nie ma już w sobie tych emocji.

Oczywiście często są dodawane do boxu bonusy i wtedy, nie powiem, ręka świerzbi, a portfel zaczyna zachowywać się nerwowo. Jednak w Rosji są to głównie jednak reedycje płyt, tylko w zmienionych okładkach i hurtem.

Innym pomysłem na przełamanie kompaktowego impasu jest próba powrotu do czarnych płyt analogowych. Na taki ruch zdecydowała się ostatnio grupa KIPIEŁOW, która wydała swój ostatni album "Жить вопреки"/"Żyć na przekór"/ również w postaci wysokiej jakości analogu. Na rynek wypuszczono 1000 sztuk i jestem ciekawa jakim powodzeniem się cieszyły, zwłaszcza, że cena była też kolekcjonerska.

Kolejnym sposobem sprzedawania własnej muzyki, jest oczywiście, przejście na format mp3. Wspomniany album Kipiełowa i spółki pojawił się w końcu na iTunes. Mam nadzieję, że mimo wszystko, stary dobry kompakt nie zniknie i choćby w małym nakładzie kolekcjonerskim nadal będzie wydawany. Fakt, że kolejne zespoły odgrażają się, iż ich najnowsze projekty będą dostępne już wyłącznie w postaci plików, coraz bardziej martwi. Rosyjscy muzycy rockowi i metalowi nigdy nie zarabiali kokosów na płytach - stąd zmuszeni byli do grania bardzo licznych koncertów. Jednak wyszło im to w większości tylko na dobre, bo na żywo wielu z nich gra świetnie. Szkoda tylko, że oberwało się z to kolekcjonerom...

Sprzedaż płyt kompaktowych nie ma się w Rosji najlepiej. Jednak ciężka muzyka, mimo otwarcia na świat i jego wpływy, pozostaje trochę odmienną. Ciekawa, nie tylko dzięki językowi, a może głównie za sprawą swoistego klimatu w jakim się rodziła.

Miejmy nadzieję, że w przyszłości ten odmienny ryt nie zagubi się, a muzycy wreszcie odetchną pełną piersią i nie będą musieli martwić się o swoje finanse tak jak dziś.

СЛОТ, czyli niezłe pomysły w kiczowatym opakowaniu

2011-11-04T09:47:00.001+01:00

Dziś pojawił się piąty z kolei album grupy СЛОТ/SLOT/. Już od kilku dobrych tygodni jest o nim głośno, bo ukazał się nie tylko w Rosji, ale i w Stanach. Ostatnio w ogóle grupa osiąga chyba szczyty swojej popularności. I wszystko byłoby pięknie, tylko po co tyle kiczu wokół?

Kiedy SLOT powstał w 2002 roku w Moskwie był jedną z wielu grup, które próbując swych sił w alternatywnym metalu, wyrabiały swój wizerunek. Obecnie, grając już z trzecią wokalistką z rzędu, grupa mocno przesunęła akcenty w swojej stylistyce. Komercyjnie wyszło im to widać na dobre. Młodzież lubuje się w krwawej maskaradzie podszytej seksem, ale mnie to nie rusza, a może rusza, ale w stronę wyjścia.

Szkoda, że drzemiący potencjał gubi się gdzieś między tym wszystkim, co ma zapewnić grupie popularność. Wokalistka i wokalista (choć może bardziej "podśpiewajek", z którym miałam krótki kontakt w czasie pracy nad moją książką - Igor Łobanow napisał kilka tekstów dla ARII i musiałam prosić go o prawo do ich druku), tworzą ciekawe melodie, nieraz dobrze zaaranżowane i wyprodukowane. Dla mnie to starcza i staram się odrzucać całą związaną z nimi resztę, która nachalnie wciska się w teledyskach, czy na ich przeładowanej grafiką stronie.

Tak, więc każdy niech spróbuje sam. Ja dziś ani polecam, ani nie polecam, tylko informuję:) Zwłaszcza, że na "F5" znajdziecie nową wersję "Ulicy róż" ARII z gościnnym udziałem Artura Bierkuta.

Całego albumu można już posłuchać w sieci, ale póki co jest on dostępny tylko dla Rosji, Ukrainy, Białorusi i Kazachstanu. Jasne, że można już ściągnąć piracką wersję, ale ja trzymam się zasady, aby nie okradać muzyków i poszukam sobie miejsca, gdzie legalnie posłucham płyty. A jak znajdę, to się podzielę:)

Track lista:

1.F5

2.Манифест

3.Сумерки

4.Одинокие люди

5.Брейвик-шоу

6.R.I.P.

7.Лего

8.Несовпадения

9.Чёрное на чёрном

10.Спам

11.Kill Me Baby One More Time

12.2012

13.Тело (feat. Roman Rain)

14.Улиица роз (feat. Артур Беркут)

Drugi gitarzysta vs lead guitar

2011-11-03T08:29:00.001+01:00

Zawsze mnie zastanawiało jak czuje się gitarzysta, którego określono w zespole jako drugiego? A jeśli nawet nie mówi się jako o drugim, to na płycie nie przy jego nazwisku zaznaczono dumne lead guitar. Pewnie nie szczególnie, zwłaszcza, gdy umiejętności obu gitarzystów są porównywalne, ale wtedy chyba ten drugi szuka dla siebie bardziej godnego miejsca w innym zespole.

A jak to jest w rosyjskich zespołach metalowych?

Tutaj po pierwsze nikt nie używa nazwy pierwszy czy drugi. Na płytach też nie spotkałam opisu, gdzie wyróżniono by jednego z dwóch gitarzystów - najczęściej muzycy podawani są w kolejności alfabetycznej, która ustawia sprawę jasno.

Skąd ta równość? Czy ma swoje korzenie w komunistycznej urawniłowce? Tak daleko bym nie szukała. Za to na kilku przykładach sprawa powinna wyjaśnić się sama.

Na początek weźmy ARIĘ.

Tu jako lead guitar należałoby określić Władimira Hołstinina - jedynego niezmiennego członka zespołu od 26 lat. Jednak przyjrzyjmy się jego kolegom po sześciu strunach, z którymi przyszło mu grać:

Andriej Bolszakow i Siergiej Popow

Andriej Bolszakow (później współtwórca MISTRZA, gdzie już w pierwszym rok działalności zespołu zasłużył według rodzimych dziennikarzy na miano najlepszego gitarzysty w kraju; od 1995 właściciel pierwszego, do dziś wydawanego, czasopisma dla profesjonalnych muzyków Music Box),

Siergiej Mawrin (później założył zespół pod własnym nazwiskiem, stworzył indywidualny styl tapingu nazwany od jego nazwiska mawringiem; dziś jeden z najbardziej rozpoznawalnych gitarzystów, posiada nawet gwiazdę w gwiazdozbiorze Wielkiej Niedźwiedzicy),

Siergiej Mawrin

Siergiej Tierentjew (jako pierwszy w Rosji nagrał instrumentalny album gitarowy; postaryjska twórczość jest póki co ograniczono przez odbywaną karę więzienia za nieumyślny wypadek samochodowy ze skutkiem śmiertelnym),

Siergiej Popow (gitarzysta wszechstronny, który potrafi zagrać na zawołanie chyba w każdym stylu, obdarzony ogromną wyobraźnią muzyczną i zręcznymi palcami; podpora MISTRZA zarówno jako muzyk, jak i kompozytor oraz tekściarz).

To tyle przykładów z ARII, ale podobne znaleźć można i w innych zespołach. Choćby we wspomnianym MISTRZU, gdzie teoretycznie przez pierwsze lata drugim gitarzystą był Siergiej Popow. Jednak kiedy Andriej Bolszakow pożegnał się ze sceną, Popow wszedł na jego miejsce i zespół skurczył się do kwartetu. Okazało się, że Siergiej nie potrzebuje wsparcia.

Dla mnie z tych wszystkich historiipłynie czytelny wniosek. Mianowicie częste roszady personalne sprawiają, że mniej ważne jest kto gra pierwszą gitarę, ale jak to robi. Bo dzisiejszy drugi gitarzysta może jutro być pierwszym, a nawet zająć miejsce za mikrofonem po śmierci kultowego wokalisty...(patrz: Czarny Obelisk).

Muzyczne wypominki

2011-11-02T07:36:00.004+01:00

Jak już jest uświęcone tradycją, w drugi dzień listopada wspominamy tych, którzy skończyli ziemską podróż i przesiedli się do pociągu relacji stąd-wieczność. Przyjętym zwyczajem ku pamięci zmarłych zapalamy świeczki. Oto Ci, którym ja dziś zapalam płomyk.

[*]

Pierwszą lampkę zapalam dla Wiktora Jakowlewicza Weksztejna (1939-1990).

Wiktor był w radzieckiej Rosji menadżerem z prawdziwego zdarzenia. Kierowane przez niego zespoły zdobywały największe laury. Fakt, że nieraz wspomina się o tym, że bywał nieraz zbyt zaborczy, za bardzo próbował naginać muzyków do swojej, zmieniającej się wraz z modą, koncepcji. Jednak gdyby nie on Rosja, a potem reszta świata, nie mogłyby poznać dziś już legendarnego zespołu metalowego - ARII. To właśnie Weksztejn mając dostęp do najlepszego jak na owe czasy sprzętu nagłaśniająco-nagrywającego zapewnił swoim podopiecznym warunki, o jakich inni mogli tylko pomarzyć.

Również szerokie znajomości Wiktora, pozwoliły grupie działać na radzieckiej scenie (wszak nieprzychylnej dla muzyki rodem z Zachodu) z dala omijając ostrza nieprzychylnej cenzury.

Za odwagę, za zapał, za ARIĘ - zapalam dla Wiktora pierwszą świeczkę.

[*] [*]

Do Tolika zwracali się obcy ludzie prosząc o życiowe rady, a on mógł godzinami słuchać o ich problemach - tak o Krupnowie wspominano w programie "Tak odchodzili z życia idole".

Anatolij Germanowicz Krupnow (1965-1997) był m.in. założycielem zespołu ЧЁРНЫЙ ОБЕЛИСК

/CZARNY OBELISK/, w którym występował jako basista, wokalista, tekściarz, kompozytor, niepodważalny lider.

Jego głos, charakterystyczna gra na basie i charyzma stworzyły mieszankę, której trudno było się oprzeć. Ciągle poszukiwał nowych form i CZARNY OBELISK - jego własne dzieło, stało się w krótkim czasie zbyt wąskim przedziałem dla niego. Anatolij prócz nowych projektów muzycznych, w których szukał nowych dźwięków, realizował się na scenie teatralnej, a nawet zagrał w filmie.

Występ na srebrnym ekranie pociągnął za sobą kolejne propozycje od reżyserów, lecz Krupnow nie potrafiło oddać się wyłącznie jednej formie ekspresji i zdążył zagrać tylko we wspomnianej "Szkole sekcji pilotów".

Muzyka zabiło to, co jednocześnie stanowiło o jego wyjątkowości - chęć spróbowania wszystkiego. Nałóg narkotykowo-alkoholowy, z którego właśnie starał się wyciągnąć, pokonał basistę i zabrał od nas.

Za twórczą nadruchliwość, za piękne partie basu, za pogodzenie w sobie agresywnego zwierzęcia estradowego i dobrodusznego faceta - zapalam dla Tolika drugą świeczkę.

[*] [*] [*]

Władimir Siemionowicz Wysocki (1938-1980) - bard, aktor, człowiek na rozdrożu.

Tego człowieka, mam nadzieję, nie trzeba przedstawiać.

Jego zachrypnięty głos i ponadczasowe teksty brzmią we mnie od dziecka.

Zastanawiacie się co Wysocki ma wspólnego z rosyjskim metalem? Ja bym raczej zapytała: a co go niby różniło od dzisiejszych wokalistów z kręgu rocka i metalu? Każdy poważający się rosyjski solista przyznaje się do tego, że wzorował się na moskiewskim bardzie. Tej ekspresji, odtrącającej od Władimira wydelikacone uszy, tej wkładanej w każdą piosenkę całej duszy, do dziś zazdroszczą mu wszyscy stojący za mikrofonem.
Również tekściarze, nie tyle wzorują się na Wysockim, ile stawiają sobie za cel to, co on nie tyle "osiągnął", ale po prostu "miał". A posiadał dar składania zwykłych, niepatetycznych słów w niespotykane metafory, od których przechodziły ciarki po plecach.
A język, jakim się bard posługiwał, był tak rozbrajająco codzienny, że często mówi się o nim jako języku moskiewskiego podwórka podniósł do rangi poezji.

Za zachrypnięty jego baryton, za poczucie humoru, za wywoływanie dreszczy - zapalam trzecią świeczkę dla Wolodii.

i inni...

Wiem, wśród wymienionych zabrakło wiele innych nazwisk, jak choćby:

Georgij Ordanowski (1953-1984) - kompozytor, wokalista, gitarzysta zespołu РОССИЯНЕ /ROSJANIE/,

Wiktor Coj (1962-1990) - lider i wokalista grupy КИНО /KINO/,

Siergiej Daniłow (1951-2007) - założyciel i gitarzysta legendarnej grupy МИФЫ /MITY/,

Ilja Aleksandrow (1974-2010) - tekściarz i wokalista w zespołach ФАКТОР СИРАХА /WSPÓŁCZYNNIK STRACHU/ i ТРИЗНА /TRYZNA, czyli obrzęd pogrzebowy u dawnych Słowian podobny do stypy/, czy

Stanisław Aleksandrowski (1984-2011) - techniczny grupy КИПЕЛОВ /KIPIEŁOW/, basista i wokalista rockowej grupy CRIME

etc...

Z każdym rokiem lista obecności w zaświatach wydłuża się o kolejne nazwiska...

Я свободен - Jestem wolny!

2011-10-31T07:22:00.000+01:00

We wpisie o "rybach", gdzie pojawił się utwór "Я свободен"/ "Jestem wolny"/, obiecałam, że jeszcze wrócę do tej kompozycji. Obietnicy czynię więc zadość.

Po raz pierwszy pojawił się ona na płycie MAWRIN & KIPEŁOW "Смутное время"/"Czas smuty"/ w 1995 roku. Podpisani pod projektem Siergiej Mawrin - gitarzysta i Walery Kipiełow - wokalista, zrobili sobie tymczasową przerwę w graniu z macierzystą ARIĄ i nagrali własną płytę.

To właśnie na tym albumie po raz pierwszy pojawiła się kompozycja, za której muzykę odpowiadał Kipiełow, a za tekst Margarita Puszkina. Etatowa tekściarka ARII, tym razem stworzyła opowieść o wolności, która przychodzi razem ze śmiercią. I choć płyta sama w sobie była sukcesem, "Jestem wolny" przeszło niezauważone.

Siedem lat później...

W 2002r. Walery Kipiełow odszedł już na dobre z ARII i założył zespół pod własnym nazwiskiem, a do współpracy zaprosił m.in. Mawrina. Wspólnie opracowali nowe aranżacje do utworów z "Czasu smuty" i ruszyli w trasę koncertową. I wtedy stał się cud!

Nagle cała Rosja oszalał na punkcie "Jestem wolny". Bez przesady "cała", "Я свободен" podśpiewywali wszyscy od młodzieży, po staruszków.

W późniejszych wywiadach Kipiełow mówił, że nawet gdy kupował papierowy w pobliskim kiosku, to sklepikarz zaczepiał go słowami: "Co? Jestem wolny?".

Utwór doczekał wielu przeróbek, jedną z nich wykorzystano nawet w filmie "Бумер"/"Beema"/. Inna bawiła fanów ARII wykonaniem basisty zespołu, a którą możemy oglądać choćby tu:

"Jestem wolny" stał się utworem, który jeszcze długo będzie prześladował kompozytora, ale z drugiej strony to właśnie ta kompozycja, jak żadna inna, zyskała nieporównywalną popularność!

A oto tekst utworu i moje tłumaczenie:

Надо мною - тишина,
Небо, полное дождя,
Дождь проходит сквозь меня,
Но боли больше нет.
Под холодный шепот звезд
Мы сожгли последний мост
И все в бездну сорвалось,
Свободным стану я
От зла и от добра,
Моя душа была на лезвии ножа.

Я бы мог с тобою быть,

Я бы мог про все забыть,

Я бы мог тебя любить,

Но это лишь игра.

В шуме ветра за спиной

Я забуду голос твой,

И о той любви земной,

Что нас сжигала в прах,

И я сходил с ума…

В моей душе нет больше места для тебя!

Припев:

Я свободен, словно птица в небесах

Я свободен, я забыл, что значит страх,

Я свободен - с диким ветром наравне

Я свободен наяву, а не во сне!

Надо мною - тишина,

Небо, полное огня,

Свет проходит сквозь меня,

И я свободен вновь.

Я свободен от любви,

Oт вражды и от молвы,

От предсказанной судьбы

И от земных оков,

От зла и от добра…

В моей душе нет больше места для тебя!

A nade mną już cisza,

Niebo, deszcz wypełnia,

Deszcz przechodzi przeze mnie,

Lecz bólu już nie ma.

W takt zimnego szeptu gwiazd

Spaliliśmy ostatni most

W bez dna otchłań wszystko spadło,

Więc wolnym będę ja

Od zła i od dobra,

Moja dusza była na ostrzu noża.

Ja bym mógł z tobą być,

Ja bym mógł wszystko zapomnieć,

Ja bym mógł ciebie kochać,

Lecz to jest tylko gra.

W szumie wiatru za sobą

Ja zapomnę głos twój,

I tą miłość przyziemną,

Co nas spalała w proch,

I ja traciłem rozum...

W mojej duszy nie ma już miejsca dla ciebie!

Refren:

Jestem wolny, niczym ptak na niebiosach,

Jestem wolny, zapomniałem co to strach,

Jestem wolny – z dzikim wiatrem razem mknę

Jestem wolny na jawie, a nie we śnie!

A nade mną już cisza,

Niebo, ogień wypełnia,

Blask przechodzi przeze mnie,

I jestem wolny znów.

Jestem wolny od miłości,

Od wrogości i od świętości,

Od losu przeciwności

I od ziemskich kajdan,

Od zła i od dobra...

W mojej duszy nie ma już miejsca dla ciebie!

Rosyjska księgarnia, a może antykwariat?

2011-10-29T08:31:00.000+02:00

W maju tego roku udało mi się wyśledzić w internetowej księgarni książkę - białego, a raczej czarnego kruka. Była to biografia zespołu ЧЁРНЫЙ ОБЕЛИСК /CZARNY OBELISK/, która ukazała się w 2004 roku w nakładzie 3000 egzemplarzy. Taka liczba, jak na dużą Rosję, jest naprawdę śmieszna, zwłaszcza, że Rosjanie nadal bardzo dużo czytają i kupują stosunkowo dużo książek. Nakład oczywiście rozszedł się momentalnie, więc znalezienie jednego wolnego egzemplarza równało się dla mnie z małym cudem.

Po kilku tygodniach dostałam od księgarni odpowiedź, że nie mają jednak tego tytułu na stanie (jak było to oznaczone na stronie), ale postarają się mi ją znaleźć. Po kolejnych kilku tygodniach straciłam nadzieję, a po następnych w ogóle zapomniałam o zamówieniu. I oto w połowie października dostałam kolejną wiadomość - sklep znalazł egzemplarz! Szybko opłaciłam transakcję i czekałam. Po dwunastu dniach w cieniutkim pakieciku przyszła zamówiona biografia...

Na jej temat można by pisać dużo (choćby to, że ukazała się w serii książeczek "100 stron", w której prócz biografii zagranicznych zespołów ukazały się m.in. historia ARII, KINO, MISTRZA, ALICJI), ale najbardziej intrygujący był stan książeczki...określiłabym go jako antykwaryczny, bo wygląda jakby komuś wyrwali ją z rąk...

Jakkolwiek - ja jestem szczęśliwa i mile zaskoczona, że sklep tak wytrwale szukał dla mnie zamówionej książki. Mam bardzo rzadki egzemplarz, spodziewam się, że jedyny w Polsce. A poprzedni właściciel....cóż może nie zauważy straty;)

Ponownie w Trójce!!!

2011-10-27T20:04:00.001+02:00

Już 29 października, czyli w najbliższą sobotę, w audycji Michała Owczarka "Strefa rokendrola wolna od angola" na falach Programu Trzeciego Polskiego Radia znów będzie można wygrać moja książkę - biografię ARII.
Zarówno audycję, jak i konkurs, serdecznie wszystkim polecam oraz życzę powodzenia:)

Siergiej Gałanin znaczy Kolczyk

2011-10-26T09:06:00.000+02:00

Niedługo Siergiej Gałanin będzie hucznie obchodził 25-lecie pracy na scenie. Od czasu do czasu, zwłaszcza porą nocną, nachodzi mnie ochota na jego muzykę, którą można chyba nazwać ambitnym rockiem. Siergiej Gałanin, zwany od pierwszych liter swojego imienia i nazwiska Siergą (co znaczy też po rosyjsku "kolczyk"), w swojej dyskografii kilkanaście albumów, w tym dziesięć z grupą Sierga.
Gałanin może także pochwalić się, że ma na swoim koncie duet z dwoma najbardziej rozpoznawalnymi wokalistami: Konstantinem Kinczewem (wok.-ALICJI), i Walerym Kipiełowem (ex-ARIA; KIPIEŁOW). Co więcej, jak w jednym z programów telewizyjnych dziennikarz trafnie określił - śpiewanie w duecie z Kipiełowem to muzyczne samobójstwo, a Siergiej wyszedł z tej współpracy obronną ręką.

Jego muzyka bardzo nadaje się do relaksu. Dużo w niej, pomimo gitar, spokoju i optymizmu - świetnie sprawdza się nie tylko w czasie bezsennych nocy, ale i na długich jesiennych spacerach.

Dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z Gałaninem - polecam składankę "Лучшие песни" z 2001 roku. Jest tam naprawdę celny dobór utworów, szkoda tylko, że umieszczona jako piąta piosenka "Чужой" jest w wersji bez Kipiełowa, ale tą można znaleźć na składance Walerego.

A to bardzo senny utwór, ale jak miły dla zmęczonych uszu i skołatanej duszy.

Dyskografia:

"Собачий вальс" (1994)

"СерьГа" (1995)

"Дорога в ночь" (1997)

"Долина глаз" (1997)

"Живая коллекция" (1998)

"Страна чудес" (1999)

"Лучшие песни" (2001)

"Я такой, как все" (2003)

"Ночная дорога в страну чудес" (2005)

"Нормальный человек" (2006)

Fantastyka, piłka nożna i dentysta

2011-10-25T09:28:00.000+02:00

Czym różni się popularność w Rosji od popularności w Polsce?

Na pewno rozmachem, ale to rozumie się sano przez się. Różni się też zasięgiem, bo popularność muzyka metalowego potrafi zaprowadzić jego nazwisko na karty książki z działu fantastyki, usta kibiców footballu, a nawet do sitkomu...

Ale po kolei.

Walery Kipiełow (ex-ARIA; KIPIEŁOW) to najbardziej znany w Rosji rodzimy rockowo-metalowy wokalista. Jego postać trafiła na strony "Dziennego Patrolu" Siergiej Łukjanienki i Władimira Wasiljewa.

W tym bestsellerze, którego mam nadzieję, nie trzeba nikomu przybliżać, główny bohater zastanawia się słuchając utworu "Я свободен" Kipiełowa: Jeśli Kipiełow to Inny, to jest Ciemnym. Nikt nie może śpiewać o wolności TAK. I nikt, prócz Ciemnych, nie usłyszał w tym utworze jej instynktownego, najgłębszego sensu! [...] Mi z jakiejś przyczyny wydało się, że Kipiełow śpiewa o tym aż za dobrze znając sprawę. O krwi. O dnie. O niebie. On zupełnie prawdopodobnie może okazać się Innym, ten długowłosy idol rosyjskich metali. Jakby nie było, ja bym się wcale nie nie zdziwił.[tłum.K.P.]

Natomiast ze boiskami łączy Walerego hymn Spartaka. Wokalista nagrał dla moskiewskiego klubu piłkarskiego hymn, którym teraz fani footballu mogą się pochwalić, bo chyba żadna inna drużyna nie posiada tak profesjonalnego zapisu.

Nazwisko Kipiełowa trafiło także do popularnego rosyjskiego (nie jest to adaptacja obcego tematu) sitkomu "Папины дочки"/"Córeczki tatusia"/, gdzie jedna z tytułowych postaci stała się w jednym z odcinków zagorzałą fanką wokalisty i chciała sobie zrobić tatuaż na całe plecy z imieniem wokalisty, a potem wpadła na pomysł, że urodzi mu kilkanaścioro dzieci i wszystkie nazwą Walery!

Również w twórczości kolegów po fachu przewija się postać sławnego solisty.

Pierwsza z nich to ballada-żart grupy Radio Cha-Cha. W "Miłości metala" wplecione są m.in. takie słowa: ты без меня как АРИЯ без Кипелова/ ty beze mnie jak ARIA bez Kipiełowa/ i tekst ten oznacza mnie więcej tyle, że ona bez niego niewiele już znaczy, jak zespół dla wielu swoich fanów po odejściu wokalisty. Zdaniem prawdziwych metali nie ma już ARII, choć, żeby to jakoś logicznie umotywować, to już jest problem...

A z bliższej samemu wokaliście półki, Kipiełow trafił także do piosenki Siegieja Gałanina, z którym kiedyś zaśpiewał nawet w duecie(ale o tej współpracy może innym razem). Walery gdzie pojawił się w roli bohatera utworu, który Gałanin ułożył w czasie jednego z największych rosyjskich rockowych festiwali НАШЕСТВИЕ/ATAK/.

Oddajmy więc głos autorowi: Jak się domyślacie utwór jest poświęcony postaci - Waleremu, który przez trzy dni festiwalu nie dawał spokojnie żyć gościom. Na polu w Bolszom Zawidowo, co i raz rozlegał się krzyki: Walera! Kim jest ten Walera, po co jego wszyscy wołali, nikt nie wie, ale wszystkim było wesoło.

A gdzie tu Kipiełow? W tym oto fragmencie, gdzie festiwalowego bohatera porównują do wokalisty: мы думали, что он свободен, как Кипелов/ myśleliśmy, że jest wolny, jak Kipiełow/...Tak, tak to znów nawiązanie do "Я свободен"...:)

Walery dwukrotnie sam wykorzystał swoje nazwisko dla celów niemuzycznych. Raz była to reklama butów ( w radiu i razem z całą grupą na plakatach), a raz salonu dentystycznego (w telewizji)...cóż, każdy zarabia jak umie.

A może ktoś z Was znajdzie jeszcze jakąś perełkę o Walerym? Chętnie poczytam!

Znak czasu

2011-10-22T19:57:00.000+02:00

Dwa dni temu alternatywny kanał telewizji rosyjskiej nadającej dotychczas muzykę z kręgu rocka, metalu, rocka alternatywnego, hard-core'u, britpopu, muzyki indie, gothic, reggae i ambitnej elektroniki, zmienił swój repertuar na hip-hop...Oczywiście, jak to zwykle bywa, zmiana nastąpiła wraz z przyjściem nowego producenta, który chce promować inny kierunek.

Szkoda, a nawet wielka szkoda. Kanał istniejący od 2005 roku był jednym z ciekawszych w rosyjskiej telewizji.Głosił dumne hasła, jak Jest alternatywa - alternatywa jest tutaj! czy Nie dla popu!, a nawet przez pięć lat przyznawał własną nagrodę RAMP (Rock Alternative Music Prize).

W czasie gali RAMPa występowały prócz laureatów i nominowanych z rosyjskiego podwórka takie grupy jak KoЯn czy Franz Ferdinand.

Wielu dumnie dzierżyło w swych rękach nielekką statuetkę, ale czy teraz będą się nią chwalić?

A-One było organizatorem koncertów zachodnich gwiazd w Rosji, dzięki staraniom stacji przyjechali m.in. Linkin Park, Apocalyptica, Faith No More i in. Ciekawe, kogo teraz będą zapraszać?

Chyba jednak nie będę śledzić ich poczynań, bo mam takie niejasne przeczucie, że nazwiska, czy bardziej, pseudonimy artystów tym razem nic mi nie powiedzą. A przynajmniej nie to, co chciałabym usłyszeć...

Zmiana profilu A-One to, jak mówi jej obecny producent, znak czasu. W takim razie niewesołe idą dla mnie czasy...

"Ryby" z muzycznych głębin

2011-10-21T08:50:00.000+02:00

Ostatnio zwróciłam się do dwóch polskich zespołów z najwyższej półki z pytaniem, jak muzycy między sobą nazywają próbny zapis wokalu. Chodziło mi dokładnie o takie nagranie, które ułatwia tekściarzowi napisać słowa pod muzykę, a gdzie wokalista w sobie tylko znanym języku śpiewa coś na wzór tekstu.

Odpowiedź uzyskałam wręcz błyskawicznie, za co jestem p.Markowi Piekarczykowi bardzo wdzięczna. Otóż wokalista TSA oświecił mnie, że po polsku taki pseudo-tekst wymyślany, aby zanotować linię wokalną i frazowanie tekstu nazywa się "rybą", tudzież "rybką".

Po rosyjsku tego typu taśmę demo też nazywa się "rybą". Język, w którym wokaliści śpiewają taką próbę, brzmi trochę jak angielski. Powstaje oczywiście pytanie: dlaczego nie jest to rosyjski? Cóż jak tłumaczył kiedyś lider grupy Гран-КуражЪ - taki tekst, choć bezsensowny, bardzo mocno "przylepia się" do piosenki. Więc, gdyby były to rosyjskie słowa - wokalista mógłby potem mylić tekst na koncertach.

Jakby nie było, wspomnianych demo-nagrań nie publikuje się, a nawet często po tym, jak powstaną już ostateczne słowa, kasuje się taki zapis i przepada on na zawsze.

Z jednej strony, to całkowicie zrozumiałe - wszak nikt nie lubi zdradzać kuluarów swojej działalności, z drugiej strony, wielu fanów chętnie posłuchałby jak brzmi materiał, który tekściarz dostaje do obróbki.

Na jednej z rosyjskich stron znalazłam taką perełkę i chętnie się nią podzielę.

Oto "ryba":

http://files.mastersland.com/files/atomkraftwerk/kipelov/kipelov-mavrin-i_surrender.mp3

A to już gotowy utwór "Я свободен"/"Jestem wolny"/ w wykonaniu grupy KIPIEŁOW:

A o samym utworze napiszę szerzej, ale to już innym razem.

Artur Bierkut, czyli interes rodzinny

2011-10-20T10:08:00.000+02:00

Wywołana dwa dni temu do tablicy z tematu: Artur Bierkut i jego nowy projekt, udzielam odpowiedzi;)

Artur z końcem sierpnia odszedł z ARII, ale już wcześniej, kiedy o decyzji zespołu było głośno, wokalista nie krył się z pomysłem założenia własnej grupy. W jej skład weszli sami starzy znajomi, z którymi przez lata drogi Bierkuta krzyżowały się niejednokrotnie. Wspólnie nagrali EP-kę "Право дано"/ "Prawo dano"/ i ruszyli w trasę koncertową.

Czym muzycznie uraczył nas Artur i spółka?

Jak dla mnie brzmi to jak Scorpions w swoim najlepszym wydaniu, tylko po rosyjsku. Dynamiczne kawałki eksponują głównie zadziorny, mocny wokal Bierkuta oraz melodyjną, acz mocną gitarę. Możemy powiedzieć, że muzycy Ameryki nie odkryli, ale też nikt od nich po pierwsze tego nie oczekiwał, a po drugie takich hardrockowych dobrych kapel ostatnio jest jak na lekarstwo.

Trzymam kciuki za Artura i jego rodzinny interes (żona - Oksana jest dyrektorem grupy, a syn - Artur Jr fotografem i webmasterem zarazem), bo znalazł niszę, w której kiedyś zachodnie grupy wręcz nie mieściły się, a teraz świeci ona pustkami. Oby starczyło muzykom pomysłów na nowe kompozycje.

Czekam na cały album z nadzieją, że znajdą się tam mocne rockowe utwory i nie koniecznie ballady.

A na koniec ciekawostka.

Wśród fanów był ogłoszony konkurs na logo zespołu. Jak wygląda zwycięski projekt - widzimy choćby na okładce EP-ki. Zapraszam zainteresowanych do zobaczenia tych prac, które znalazły się w ścisłej czołówce na stronę artysty: http://arthur-berkut.ru/blog/luchshie_raboty_konkursa/2011-08-06-10.

Wywiad

2011-10-19T12:04:00.000+02:00

Od 27 czerwca grupa utrzymywała swoich fanów w niepewności kto zastąpi Artura Bierkuta przy mikrofonie. 16 września zaś ogłosiła światu, że nowym członkiem zespołu został Michaił Żytniakow. Korespondentowi KM.RU udało się przeprowadzić z nim pierwszy w nowej sytuacji wywiad na wyłączność, a mnie uzyskać prawa do jego tłumaczenia.

Przez trzy miesiące grupie ARIA udawało się trzymać fanów w niepewności co do osoby nowego wokalisty. I oto godzina „x” wybiła, witamy – Michaiła Żytniakowa.

KM.RU: Opowiedz o twoich pierwszych kontaktach z twórczością ARII.

Mieszkam (i zawsze mieszkałem) na takim osiedlu blisko centrum Obwodu moskiewskiego. W tutejszym Domu Kultury w swoim czasie było kółko zespołu wokalno-instrumentalnego. Mając około 14 lat zostałem jego członkiem. Na początku był to zespół dziecięcy, repertuar był, w przeważającej części, estradowy. Z czasem w zespole zachodziły zmiany i wiek jego członków znacznie się podniósł. Wtedy na jedną z prób któryś z muzyków przyniósł kasetę grupy ARIA „2000 и одна ночь” /„2000 i jedna noc”/. Nagranie wszystkim bardzo się spodobało i zaczęliśmy próbować dwie kompozycje – „Потерянный рай”/„Raj utracony”/ i „Улица роз” /„Ulica róż”/. Oczywiście, na początku wyszło nam dość prymitywnie, ale wszyscy się tym zarazili, chcieliśmy pracować w tym kierunku. Występując na jednym z lokalnych festiwali rockowych, poznałem się z muzykami grupy Кураж (późniejszego: Гран-КуражЪ – nazwa grupy jest fonetycznym zapisem francuskiego zwrotu i oznacza Wielką Odwagę – przyp.tłum.), do której za jakiś czas zostałem zaproszony w charakterze wokalisty. Najciekawsze, że pierwszą kompozycją na przesłuchaniu do tego zespołu była piosenka „Осколок льда” /„Odłamek lodu”/ ARII. Później z Кураж zrobiliśmy kilka „aryjskich” rzeczy, od czasu do czasu grając je na koncertach.

KM.RU: A jak poznałeś się z muzykami ARII?

Ze trzy lata temu przez znajomych udało mi się poznać z Margaritą Puszkiną, która, jak wiadomo, jest głównym autorem tekstów piosenek grupy ARIA. Ona akurat szukała wokalisty do piosenek dla swojego projektu Dynastia Poświęconych. Zaproponowano mi kompozycję „Опрокинутость”(В небе) /„Obalenie” (W niebie)/, którą zaśpiewałem z dużą radością. O ile wiem, Margarita Anatoljewna (imię odojcowskie Puszkiny – przyp.tłum.) była zadowolona z rezultatu mojego wykonania. Za jakiś czas przedstawiono mnie Witalijowi Dubininowi, z którym Margarita Anatoljewna, widocznie, podzieliła się swoimi wrażeniami. On nawet przyjechał do nas na koncert do moskiewskiego klubu „Plan B”, gdzie podarowaliśmy mu naszą płytę. Po tym nasz kontakt przeszedł w stan internetowej korespondencji. Znajomość z resztą „aryjczyków” zawarłem już po fakcie zaproszenia do grupy.

KM.RU: Dlaczego na tribute albumie ARII zdecydowałeś się nagrać taki nieoczywisty kawałek jak „Вулкан”/„Wulkan”/? [Utwór ten nigdy nie ukazał się na na płycie, istnieje tylko jego nieoficjalna kopia z koncertu w Stawropolu bardzo kiepskiej jakości – przyp.tłum.]

W 2010 roku zaproponowano nam wzięcie udziału w tribute sesji „ARIA XXV lat”, dla której wybraliśmy nie wydaną piosenkę „Wulkan”. Mieliśmy kilka wariantów, ale mimo wszystko jakoś od razu zdecydowaliśmy się wziąć za tę rzecz. Po pierwsze, piosenka nie była nagrana w studio, więc tym samym dla fanów ARII stworzyliśmy wyjątkową możliwość usłyszeć „Wulkan” w studyjnej wersji. Druga sprawa, ale nie mniej ważna, to że chcieliśmy oddać hołd pamięci autorowi tej piosenki Wiktorowi Jakowlewiczowi Weksztejnowi – człowiekowi, który zrobił bardzo dużo dla ARII i dzięki któremu grupę poznał cały kraj. Troszeczkę zmieniliśmy aranżację, unowocześniliśmy ją troszeczkę i na pewno zrobiliśmy ją cięższą. Mam nadzieję, że nasz wariant „Wulkanu” przypadł do gustu słuchaczom.

KM.RU: Nie masz specjalnego wokalnego wykształcenia. Jak uczyłeś się śpiewać i na kim się wzorowałeś?

Faktycznie nie skończyłem żadnej szkoły muzycznej, ale zawsze ciągnęło mnie do muzyki. Przy czym najpierw marzyłem, żeby nauczyć się grać na gitarze i dość szybko opanowałem ten instrument na tyle, żeby akompaniować sobie samemu. Potem coraz bardziej chciałem zostać wokalistą. Moje zainteresowania z wiekiem i po dawce przesłuchanej muzyki ciągle rozszerzały się. Pierwszym wokalistą, który wywarł na mnie niezapomniane wrażenie, był Walerij Kipiełow [pierwszy wokalista ARII – przyp.tłum.], dzięki któremu w ogóle zacząłem słuchać ciężkiej muzyki. A na pierwszy koncert rockowy, na który poszedłem, to był wspólny występ ARII i Udo Dirkschneidera w Moskwie. Jestem szczęśliwy, że wystąpili tam Niemcy, bo, prócz mojej ulubionej grupy, zobaczyłem i zrozumiałem, że taka ciężka muzyka, jaką gra U.D.O., może tak dobrze brzmieć i być takiej jakości. Później, kiedy zacząłem więcej słuchać muzyki rockowej, odkryłem dla siebie wielu wokalistów, takich jak K.Meine, D.Coverdale, J.Lande i innych, ale głos Walerego Kipiełowa na tyle silnie zapadł mi do głowy, że nawet kiedy wykonywałem zupełnie inną muzykę, nierzadko mi mówili „Coś tak jakby do Kipiełowa podobne!”. Bardzo mi to imponowało i miałem wrażenie, że idę się w dobrym kierunku.

Jednak brak muzycznego wykształcenia zawsze mnie zawstydzał. Rzecz w tym, że w ramach koncertowego programu z Гран-КуражЪ pojawiły się dostatecznie długie sesje ciągnące się nieraz po dwie godziny. Tu już trzeba było pomyśleć o warsztacie głosu. Dlatego zawsze z dużym entuzjazmem przysłuchiwałem się radom tych charyzmatycznych ludzi, których spotykałem na mojej artystycznej drodze.

KM.RU: Kogo, na przykład?

Jednym z pierwszych ludzi, który zaczął mi coś doradzać, był Dymitr Borisienkow [wokalista grupy Черный Обелиск/Czarny Obelisk/ - przyp.tłum.], który brał aktywny udział w nagraniu naszego albumu i nagraniu „Obalenia”. Ponieważ współpraca z Margaritą Puszkiną nie była jednorazowa, wyszedł potem jeszcze singiel „Цветок майорана”/„Kwiat majeranku”/, który zaproponowano mi, żebym zaspiewał. W czasie nagrania producentem i inżynierem dźwięku był wszystkim znany Siergiej Tierentjew [lider i gitarzysta zespołu Артерия/Arteria/, ex-gitarzysta ARII]. Od niego też dostałem wiele potrzebnych informacji, które starałem się wykorzystywać. Wszystko to skończyło się tym, że chęć opanowania prawidłowej techniki wokalnej nie dawała mi spokoju i poszedłem na zajęcia do dość znanego nauczyciela muzyki Jekatieriny Biełobrowej. To ona uczyła takich dobrych wokalistów jak Maksim Samoswat (ex-Эпидемия/Epidemia/), Daria Stawrowicz (СЛОТ/SLOT/), Jewgienij Jegorow (zajął miejsce Samoswata w Epidemii) i innych. Jej nauka dała już pewne rezultaty, ale sądzę, że póki co znajduję się jeszcze w stadium poznania. Praca jeszcze się nie skończyła, w miarę możliwości, kontynuuję naukę u Jekatieriny Biełobrowej.

KM.RU: A co w tym przypadku dał ci Witalij Dubinin?

Po tym, jak przyszła do mnie oferta pracy w grupie ARIA, od razu powiedziałem o moim braku jakiegokolwiek wykształcenia muzycznego, ale całkowicie byłem otwarty na jego uzupełnienie. Rzecz w tym, że w swoim czasie, rozmawiając z jednym muzycznym autorytetem, zrozumiałem, że trzeba być ostrożnym przy wyborze nauczyciela wokalu, bo wielu z nich może po prostu kopiować jakiś określony głos, który brzmi im w głowach, a nie zważać na wokalne możliwości i charakter głosu ucznia zamkną cię w pewne ramy i zrobią jednym z wielu. I to ostrzeżenie w dużym stopniu przez wszystkie te lata mnie wstrzymywało. Ale po rozmowie z Witalijem Dubininem, który sam, jak wiadomo, ma wokalne wykształcenie, stanowczo zdecydowałem udać się do nauczyciela. Kiedy popracowałem trochę z nauczycielem, zrozumiałem, że pracy przede mną jest jeszcze dużo. Wiele jest takich niuansów, na które wcześniej nie zwracałem żadnej uwagi. Praca nadal trwa. Mam nadzieję, że wcześniej czy później da to jakiś wymierny rezultat. Także w czasie nagrywania albumu Witalij zaprezentował się jako wspaniały wokalny producent o przejrzystej wizji materiału, który umie znaleźć potrzebne słowa i objaśnić – gdzie i jak trzeba zaśpiewać. Bardzo mi się spodobał rezultat. Mam nadzieję, że słuchaczom też.

KM.RU: Jakie pojawiały się tarcia i trudności w procesie nagrywania albumu ARII?

Od razu mogę powiedzieć, że było bardzo trudno. Jestem bardzo wdzięczny członkom zespołu, którzy stworzyli prawdziwie niewymuszoną przyjacielska atmosferę. Ale biorąc pod uwagę wysoki profesjonalny poziom grupy, wymagania co do nagrania wokalu były dość wyśrubowane. Nawet mając jakieś tam studyjne doświadczenie, znalazłem dla siebie dosyć niuansów, które zrozumieć pomagali mi wszyscy muzycy bez wyjątku – a przede wszystkim Witalij Dubinin. Za każdym razem, z każdą piosenką coraz szybciej rozumieliśmy się wzajemnie. Myślę, że udało mi się zrobić to, co chciał usłyszeć Witalij. Mam nadzieję, że dany poziom uda się nam zademonstrować.

KM.RU: Opowiedziałeś dokładnie o swoim stosunku do Kipiełowa. A na ile jest ci bliska twórczość ARII z czasów Artura Bierkuta?

Artur Bierkut, bez wątpienia, jest utalentowanym profesjonalnym wokalistą, operującym bardzo mocnym rozpoznawalnym tembrem. Takich wokalistów jest u nas zaledwie kilku! Bardzo mi się podoba jego twórczość, związana, w pierwszej kolejności, z grupą „Автограф”/Autograf/. Jego głos świetnie harmonizował z tą muzyką, którą wykonywał zespół! Album ARII „Крещение огнем” /”Chrzest ogniem”/dobrze zademonstrował, że Artur może zmieniać manierę wykonania pod materiał grupy. Takie utwory, jak „Колизей”/„Koloseum”/ czy „Палач”/„Kat”/, bez wątpienia, są hitami. Druga sprawa, że jeśli miałbym porównywać ARIĘ i Autograf, to właśnie w Autografie Bierkut był na 100% w swoim żywiole. Jego profesjonalizm nie podlega dyskusji. Nie było łatwo w odległym 2002 roku, bo dla wielu ARIA kojarzy się w pierwszej kolejności z Walerym Kipiełowem, który posiada nieco inną manierę wykonawstwa i tessiturę [fragment skali głosu, w którym najlepiej przejawia się charakter głosu – przyp.tłum.] (nie mówię teraz o ich wokalnych skalach, wszak Artur też dostatecznie wysoko śpiewał w Autografie). Biorąc to pod uwagę, wydaje mi się, że piosenki z czasów Kipiełowa okazały się dla Bierkuta niewygodne do wykonywania. Choć byłem na koncertach ARII z Arturem na wokalu i wychodziłem z nich będąc pod wrażeniem. Artur świetnie się sprawdzał.

KM.RU: A do tego Artur pokazał się w ARII jako nieprzeciętny i ciekawy showman. Na ile ty jesteś gotowy pokazać na występach grupy dobry show?

Oprócz wokalnych umiejętności, Artur, bez dwóch zdań, posiada talent niezwyczajnego frontmana. On umie przyciągać i zatrzymywać uwagę sali. Wiedząc o tym, bardzo dobrze rozumiem, że stoi przede mną bardzo trudne zadanie. W każdym wypadku wokalista stoi trochę z przodu i jest twarzą grupy. Tak więc przede mną poważna sprawa. Do trasy koncertowej zostało jeszcze trochę czasu i na najbliższych próbach na pewno będziemy nad tym pracować. Mam nadzieję, że uda mi się stworzyć swój własny wizerunek, tak jak i Artur i Walery, na swój sposób niepowtarzalny. Próba aby ich kopiować byłaby bardzo niepożądanym krokiem. Choć mimo wszystko uwagę skupię głównie na wokalu. Dla mnie wokalista – to, po pierwsze, ten człowiek, który śpiewa, a dopiero potem jest twarzą zespołu, aktorem itp.

KM.RU: Czy targały Tobą wątpliwości, kiedy otrzymałeś propozycję zostać wokalistą ARII? Co w ogóle wtedy czułeś?

Byłem w szoku! Do tego czasu nic nie wiedziałem o stosunkach w grupie, o tym, jak się tam mają sprawy. ARIA zawsze była dla mnie czymś niedoścignionym. Przybliżyć się na taką odległość, żeby zrozumieć, co to są za ludzie, było dla mnie zwyczajnie nierealnym. Kiedy dostałem propozycję, zdębiałem. Prawdę mówiąc nie byłem gotowy do takiego przewrotu i nie mogłem od razu odpowiedzieć. Oczywiście, jakiś czas musiałem pomyśleć. Do tego wszystkiego zrozumiałem, że praca w grupie ARIA całkowicie zmieni moje życie. Wszak do tego czasu muzyka była dla mnie czymś w rodzaju hobby. Grypa Гран-КуражЪ była dla nas wszystkich ulubionym zajęciem, które nie przynosiło realnego dochodu. Rozumiałem, że w późniejszym czasie przyjdzie mi zdecydować się co do mojej głównej pracy, która teraz przynosi w miarę stabilny dochód i, z grubsza licząc, zaspokaja moje potrzeby. Wątpliwości, oczywiście, były. Ale zgodziłem się, rozumiejąc, że taka propozycja trafia się być może raz w życiu. W tym samym czasie moje wątpliwości były związane dodatkowo i z tym, że bałem się zawieść to zaufanie muzyków, które mi okazywali. Wszakże ARIA – to grupa z dużą historią i tradycjami. Wszystkim wiadomo, że trzy pokolenia ludzi przychodzą na ich koncerty. Wszystko to mnie przygniatało. Wszyscy „aryjczycy” i przede wszystkim Witalij Dubinin, bardzo mi pomogli w podjęciu ostatecznej decyzji.

KM.RU: Znaczy się różnica wieku szczególnie nie przeszkadza?

Dosłownie po pierwszym spotkaniu z chłopakami wszedłem w tamtą atmosferę, która od razu nakazała mi o tej różnicy zapomnieć.

KM.RU: To znaczy, że ze wszystkimi członkami grupy wytworzyły się świetne stosunki?

Dokładnie! Wszyscy wywarli na mnie jak najbardziej pozytywne wrażenie i bardzo mocno pomagają i wspierają. W takim przyjaznym klimacie jest bardzo przyjemnie pracować. Jednocześnie rozumiem, że trafiłem do bardzo profesjonalnego zespołu, gdzie nie ma miejsca na pewne rzeczy, na które mogłem pozwolić sobie wcześniej.

KM.RU: Ale jesteś gotowy na sytuację, kiedy fani będą porównywać cię z Bierkutem, przy czym, często, nie na twoją korzyść? Przecież, w odróżnieniu od Artura, nie masz za sobą takiego doświadczenia.

Tak, rzeczywiście, kiedy Artur zaczynał w ARII, nie było mu czego zazdrościć. Walery Kipiełow w swoim czasie postawił tak wysoko poprzeczkę, że powtórzyć to lub zrównać się z nią, choćby przybliżyć się do niej – to wystarczająco poważne zadanie.

KM.RU: A ciebie będą porównywać od razu z oboma?

Tak. I Walery i Artur posiadali silną charyzmę, dlatego od pierwszego dnia, kiedy dostałem propozycję, myślałem i o tym. Z czasem zrozumiałem, że jeśli będę stale pracował nad sobą, mniej oglądał się na to co się dzieje dookoła, to mogę dojść do takiego poziomu, żeby oceniali mnie jak o człowieka. Rozumiem, że od porównań mimo wszystko nie ucieknę. Jeśli zaś mówić o przygotowaniu na to, to do końca będzie można to zrozumieć tylko wtedy, gdy wyjdzie album i pojawią się pierwsze opinie. Ja mimo wszystko mam nadzieję, że przy nagraniu udało mi się pokazać pewien poziom. A jaki on jest – to już jednak należy osądzić słuchaczom.

KM.RU: A jak się ma do tego groźba zachorowania na gwiazdorstwo?

Jeśli bym trafił do grupy na takim poziomie prosto z piaskownicy, to, zapewne, stopień zagrożenia byłby wysoki. Każdy muzyk, w tym czy innym stopniu, odczuwa twórczy wzrost i dostaje pewne poparcie. Na początku słucha cię garstka ludzi, potem ten krąg stopniowo się rozrasta. Tak czy inaczej, to stanowi próbę ognia. Mogę powiedzieć, że otaczający mnie ludzie uważają moje zachowanie za dosyć poprawne i nie widzą we mnie chełpliwości. Z drugiej strony, żadnemu człowiekowi o twórczym zawodzie, zapewne, nie obca jest taka cecha jak samolubstwo.

KM.RU: Lub co najmniej chęć bycia sławnym…

Tak! Te dwa uczucia w pewnym stopniu są dźwignią postępu. Jeśli chcesz podobać się ludziom, chcesz, żeby twoja praca przyniosła owoce, jesteś zobligowany do tego, aby nad sobą pracować. Tak więc doza zdrowego samolubstwa we mnie, oczywiście jest. Czy przeradza się ona w gwiazdorstwo, nie wiem. Uważam siebie za człowieka, w jakimś stopniu wypróbowanego i myślę, że mogę poradzić sobie z podobnymi symptomami.

KM.RU: Można wytrzymać napady fanów i zdławić w sobie bezpodstawne ambicje. Ale jak utrzymać ton w wykańczających trasach, kiedy niewyspanie i zmęczenie są po prostu nie do uniknięcia?

Mam i taki cień wątpliwości. Myślę, że wszystkie nawyki przychodzą z czasem. Myślę, że te próby, które jeszcze są przed nami, będą uczyć mnie nie tylko poprawnego wykonania ale i, żeby tak powiedzieć, wytrzymałości. Zapewne wszystko, koniec końców, zależy od tego przygotowania, które muszę teraz przejść! Nie święci garnki lepią – wszystko można osiągnąć pracą. Czas, który pozostał do trasy koncertowej zamierzam spędzić z korzyścią dla siebie i dla grupy. Mam nadzieję, że to przyniesie konkretne owoce.

KM.RU: Jak przyjęli twoją decyzję koledzy z grupy Гран-КуражЪ?

Pierwszym człowiekiem, który się dowiedział, że będę wokalistą ARII był lider grupy Гран-КуражЪ gitarzysta Michaił Bugajew. Rzecz w tym, że w momencie kiedy dostałem propozycję, grupa nagrała praktycznie wszystkie instrumentalne partie na swój nowy album i wszystko to było przygotowane pod mój głos. Zostawić chłopaków na tym etapie bez wokalisty byłoby niezbyt ładnie. Zaproponowałem, czy nie zechciałby zmienić wokalisty, na co on mi powiedział: „Prócz ciebie w grupie nikogo nie widzę, dlatego będziemy czekać, kiedy będziesz mógł wziąć udział w nagraniach albumu”. Moja decyzja była przez chłopaków przyjęta dwojako: z jednej strony – radość za kolegę, któremu udało się trafić do tak ważnej grupy, z drugiej – pewnie żal związany z rozwojem naszej grupy. Myślę, że z grupą Гран-КуражЪ wszystko będzie dobrze. Na dzień dzisiejszy jesteśmy z chłopakami dobrymi przyjaciółmi, o tych samych poglądach na muzykę. Czeka nas nagranie trzeciego albumu, który próbowaliśmy cały 2010 rok. Myślę, że ludzie na pewno jeszcze zobaczą nas na wspólnych koncertach.

KM.RU: A jak bliscy odnieśli się do twojej nowej sytuacji?

Wielu bliskich mi ludzi jest daleko od muzycznej branży. Dlatego wszystko tu skupiło się wokół zasady, „żeby nie stracić”. Z żoną na ten temat rozmawialiśmy, jestem szczęśliwy, że moje argumenty ją przekonały. Bez jej wsparcia byłoby bardzo trudno zdecydować się. Oczywiście ona, jako prawdziwa kobieta, bardzo przeżywa z powodu tego, że czekają mnie ciężkie koncerty i jak, w konsekwencji, długo mnie nie będzie. Ale jesteśmy już wystarczająco dorosłymi ludźmi i wierzymy sobie wzajemnie.

KM.RU: Jak udawało ci się wytrzymać w przeciągu całego lata burzę pytań typu: czy to prawda, że zostałeś wokalistą ARII?

Przychodziło mi być dyplomatą. Aktywnie korzystam z internetu, a cały szum, w pierwszej kolejności, rozszalał się właśnie tam. Mam konta na portalach społecznościowych, więc nie znalazłem nic lepszego od tego, by zamieścić tam ogłoszenia: „słuchów o swoim możliwym przejściu do ARII nie komentuję”. Ale to wywołało dodatkowe zainteresowanie. Nawet ci ludzie, którzy mogliby nawet nie pomyśleć, że to mogę być ja, chcąc nie chcąc zastanawiali się. Faktycznie, napisałem to nieprzypadkowo. Zanim ustawiłem ten status rzeczywiście przysyłano mi pytania, które zadawano mi bezpośrednio „na twarz”. Cwaniaczyłem, jak tylko mogłem, przecież przyjaciołom kłamać nie można. Starałem się uchylać od jednoznacznych odpowiedzi i odbijałem pytaniami typu „chłopaki, co wy, wszyscy się tam zmówiliście?”. Na wielu to działało odstraszająco, a ja z ulgą oddychałem, bo nie musiałem wprost mówić „nie”. Ale byli i tacy, którzy okazywali się uparci w swoich pytaniach. Myślę, że oni z czasem zrozumieją, iż, koniec końców, to była nie moja tajemnica. Także ogłosić swój nowy status byłoby nieładnie wobec Artura. Grupa ARIA specjalnie nie ogłaszała do czasu o nowym wokaliście, uważam, że to było prawidłowe i etyczne zachowanie. Ale ARIA jest tak powszechnym przedmiotem zainteresowania ogółu, że ludzie wytoczyli najcięższe działa. Takich burzliwych osądów na portalach internetowych po prostu jeszcze nie widziałem. W wolnym czasie jest dla mnie, oczywiście, ciekawie popatrzeć, co piszą ludzie. Naturalnie, nie oczekiwałem, że będą takie spekulacje na temat imienia wokalisty. Ludzie jakąś logiczną dedukcją faktycznie włączyli mnie do grona głównych kandydatów. Kiedy imię zostanie wyjawione, dla wielu nie będzie już objawieniem (śmiech).

KM.RU: Witalij Dubinin mówił, że przyniosłeś na próbę około 20 utworów ARII, które jesteś gotów wykonać. A czy są takie kompozycje, które ci się albo nie podobają, albo są technicznie trudne dla ciebie?

Gdy przyniosłem tę garść piosenek, chłopaki od razu zaczęli gasić mój zapał, mówiąc, że nie przyszedłem do grupy na jeden dzień i będę jeszcze miał czas popróbować zaśpiewać wszystko. W rzeczywistości, biorąc pod uwagę moje upodobana, wspólnie zestawiliśmy program trasy koncertowej. Faktycznie, spróbować wszystkich piosenek z czysto fizycznych powodów nie udało mi się, ponieważ jest bardzo dużo innych zajęć. Na pewno, tak, są takie piosenki, których słuchałem rzadziej niż innych. Ale są też utwory-faworyci, które nieraz już wykonywałem wcześniej. Mając na względzie to, że na obecny moment dopiero przystępujemy do prób, nie jestem gotowy teraz powiedzieć, czy są takie piosenki, których nie mogę zaśpiewać. Najważniejsze, żeby życzenie grupy grać te czy inne piosenki pokrywało się z życzeniem publiczności, aby tych piosenek słuchać.

KM.RU: A jakie swoje ulubione albumy ARII możesz wymienić? Na przykład, ja, będąc zagorzałym fanem grupy zawsze faworyzowałem „Кровь за кровь”/„Krew za krew”/.

Ja także „Кровь за кровь” uważam za jeden z lepszych albumów. Ale wybieram nie tyle ulubione albumy, ile ulubione utwory. Ze wszystkich płyt ARII najbardziej wyróżnia się „Генератор зла”/„Generator zła”/. W pierwszej kolejności podoba mi się jego brzmienie. Trochę różni się od tego, co dotychczas robiła grupa – dźwięk jest bardziej współczesny moim zdaniem. Co zaś tyczy się ulubionych utworów, to, bezsprzecznie, mogę wymienić kawałki z albumów „Кровь за кровь”, „Игра с огнем”/„Gra z ogniem”/, „Герой асфальта”/„Heros asfaltu”/. Na ostatniej z nich nie było wypełniaczy, wszystkie kawałki można uznać za niezbędne i są wciąż wykorzystywane na wszystkich trasach. Podobają mi się także utwory z albumów, nagranych z Arturem Bierkutem.

ЭКСКЛЮЗИВ КМ.RU!

Rozmawiał: Denis Stupnikow
Tłumaczyła: Ksenia Przybyś

Dziękuję bardzo p. Denisowi Stupnikowowi za udzielenie
mi praw do tłumaczenia powyższego wywiadu. Tłumacz
Я благодарю г. Дениса Ступникова за право
на перевод этого интервью. Переводчик

ARIA "Feniks"

2011-10-18T09:13:00.001+02:00

"Феникс"/"Feniks"/(2011)

1. Чёрный квадрат/Czarny kwadrat/ 5:20
2. Равновесие сил/Równowaga sił/ 4:12
3. История одного убийцы/Historia pewnego zabójcy/ 6:22
4. Чёрная легенда/Czarna legenda/ 8:02
5. Бои без правил/Walki bez reguł/ 6:53
6. Феникс/Feniks/ 6:34
7. Симфония огня/Symfonia ognia/ 5:30
8. Аттила/Attyla/ 7:56
9. Дальний свет/Długie światła/ 4:56
10. Реквием/Requiem/ 4:25

27 czerwca tego roku dla wielu rosyjskich(i nie tylko)słuchaczy ciężkiej muzyki "pękło niebo" i to już drugi raz w tym stuleciu.

Pierwszy raz miał miejsce w 2002 roku, kiedy od legendarnego zespołu ARIA odszedł wokalista Walery Kipiełow, który następnie założył grupę pod własnym nazwiskiem. Przez siedemnaście lat Walery na tyle silnie zlał się z wizerunkiem ARII, że trudno było sobie wyobrazić, iż zespół będzie nadal pierwszoligowym zespołem.

Po latach okazało się, że Artur Bierkut, który zamienił Kipiełowa za mikrofonem, poradził sobie z presją i oczekiwaniami fanów. Artur stworzył własny image i przekonał do siebie gros fanów, a nawet zdobył nową grupę słuchaczy, którzy nie załapali się na występy z poprzednim wokalistą.

W tym roku gruchnęła wiadomość, że Artur opuszcza zespół i przez długie dni grupa utrzymywała w głębokiej tajemnicy nazwisko tego, kto zastąpi Bierkuta, który wzorem swojego poprzednika także założył już zespół pod swoim nazwiskiem. Nowym wokalistą okazał się Michaił Żytniakow (ex-Гран-КуражЪ), z którym ARIA nagrała swój jedenasty z kolei studyjny album.

"Feniks", bo taki tytuł otrzymała płyta, zawiera dziesięć utworów, które otwierają nowy rozdział w życiu zespołu. Z jednej strony kompozycje utrzymane są w klasycznym heavymetalowym stylu, z drugiej strony stanowią krok naprzód. Jest tu bardzo dużo melodii, gitarowych wysmakowanych solówek, mocnego basu i całej gamy instrumentów perkusyjnych.

A co z wokalem?

Nie należę do ludzi, którzy na hura przyjęli Żytniakowa, jednak trudno nie docenić postępów, jakie ten młody człowiek robi w swoim fachu. Próbki z koncertów, które można oglądać na YouTube, pokazują, że efekt głosu, jaki otrzymaliśmy na płycie, nie był wynikiem magicznych sztuczek producenta. Michaił radzi sobie wokalnie i nie ma innego wyjścia, jak dać mu szansę.
Oto próbka scenicznych możliwości Żytniakowa:

Jedna z najbardziej oczekiwanych płyt w Rosji tematycznie nawiązuje do szerokiego wachlarza motywów od literackich ("Pachnidło", "Mistrz i Małgorzata", "451 stopni Fahrenheita"), przez mitologię (feniks), po historię (Attyla, Święta Inkwizycja), a wszystko to podlane sosem ogólnoludzkich zagadnień, które sprawiają, że teksty stają się ponadczasowe. Za ich powstanie odpowiadają głównie Margarita Puszkina - od dwudziestu pięciu lat współpracująca z zespołem oraz Igor Łobanow (na co dzień wokalista alternatywnej grupy СЛОТ/SLOT/).

Podsumowując "Feniksa" muszę przyznać, iż jest to płyta bardzo uzależniająca i mam nadzieję, że się obroni na tle całej twórczości ARII, bo jest tego warta!

Alicja w Krainie Czarów i w sądzie

2011-10-15T13:49:00.002+02:00

АЛИСА [wym.alisa] = ALICJA

rok powstania: 1983

miejsce działalności: Leningrad, Moskwa

język utworów: rosyjski

oficjalna strona zespołu: http://www.AlisA.net/

Początek istnienia zespołu wyznacza dokładniej rok 1984, kiedy do grupy dołączył Konstantin Panfiłow, występujacy pod nazwiskiem swojego dziadka i znany jako Konstantin Kinczew. Nowy wokalista sprawdził się szybko także w roli kompozytora, autora tekstów oraz charyzmatycznego lidera, nadając ALICJI charakterystycznego kolorytu.

Nazwę grupa zapożyczyła od tytułowej bohaterki opowieści C.S.Lewisa. "Alicja w Krainie Czarów" stała się także jednym z tematów, do którego zespół nawiązywał na swojej debiutanckiej płycie, gdzie motywy z twórczości wspomnianego Anglika przeplatały się z aktualnymi problemami społecznościowymi. Utwory z kolejnych płyt, których autorem był w większości Kinczew, zarysowały ideologię z którą fani zaczęli sie utożsamiać.

ALICJA jest jedną z tych grup, których słuchacze bardzo silnie akcentują swoje preferencje zarówno muzyczne, jak i światopogląd. Skupieni wokół fanklubów w swoich miastach - głównie młodzi, zbuntowani ludzie - znają się nawzajem i tworzą swego rodzaju klany. Do skupiania się wokół tzw. Armii ALICJI w 1991 r. namawiał sam wokalista. I tak powstały m.in. Czerwono-Czarna Sotnia w Petersburgu i Armia Życia w Moskwie. Ich nazwy, wbrew pozorom, brzmią groźnie - wręcz nazistowsko. Jednak pod warstwą sloganów, czy zmieniającego się trzykrotnie w ciągu ponad ćwierćwiecznej historii zespołu logo, kryje się po prostu patriotyzm. Oczywiście, jak wszędzie, i tu znajdzie się czarne owce, ale sama grupa odcina się od tego typu poglądów. Zwłaszcza po głośnym procesie w listopadzie 1987 r., kiedy wokalista pozwał do sądu dziennikarza gazety "Смена", który opublikował relację z koncertu, na którym Konstantin rzekomo wołał heil Hitler... Po zakończeniu "sprawy Kinczewa", dziennikarz musiał publicznie przeprosić wokalistę, a zespołowi, jak to zwykle w takich przypadkach bywa, przybyła garść nowych fanów:)

Kinczew na sali sądowej ze swoim adwokatem

Do dziś muzyka ALICJI oscylująca wokół cięższego rocka jest bardzo popularna w Rosji, a zachrypnięty głos Kinczewa można już po przesłuchaniu kilka nagrań rozpoznać dosłownie wszędzie.

Historii zespołu nie da się streścić w jednym wpisie, sama działalność artystyczna Konstantina zajęłaby kilkadziesiąt stron. Kinczew nie ograniczył się do ALICJI, zagrał, nagrodzoną później, główną rolę w filmie "Włamywacz". W 1993 roku z rąk Borysa Jelcyna otrzymał natomiast medal za aktywną obronę Białego Domu. Medal pozostał przez rok w posiadaniu wokalisty - do czasu aż ten zrzekł się zaszczytu na znak potępienia ówczesnych działań rządu, za którym stały m.in. zabójstwo opozycyjnego dziennikarza oraz rozpoczęcie działań wojennych w Czeczeni. Dzięki szerokiej działalności Konstantina, przyjęło się, że ALICJA to on, zwłaszcza kiedy dekadę temu obaj założyciele opuścili zespół. Wokalista zaś wyrósł ostatecznie na lidera-właściciela nazwy i grupy, która zaczynała swoją muzyczną przygodę po drugiej stronie lustra.

Polskiego słuchacza teksty i cały image ALICJI mogą trochę razić swoim narodopowściowo-religjnym ukierunkowaniem. Jednak warto przebić się przez te dwa czynniki, albo je po prostu zaakceptować i spróbować posłuchać jednego z najbardziej znanych zespołów w Rosji.

Tu jedna mała wyszukana przeze mnie ciekawostka. Wśród utworów ALICJI znalazł się duet Kinczewa z jego córką Wierą. Ciekawe, że "Родина"/"Ojczyzna"/ brzmi jak utwór Buzu Squat "Nasze przebudzenie", to ten, w którego refrenie powtarzają sie słowa: Nie wiesz, nie wiesz, nie rozumiesz nic...Ale może to tylko moje wrażenie. Proszę posłuchać i skonfrontować.

Dyskografia:

-"Кривозеркале"(1984)

-"Энергия"(1985)

-"Поколение Икс"(1986)

-"БлокАда"(1987)

-"Шестой лесничий"(1989)

-"Ст.206 ч.2"(1989)

-"Шабаш"(live)(1991)

-"Для тех, кто свалился с луны"(1993)

-"Чёрная метка"(1994)

-"Jazz" (1996)

-"Дурень"(1997)

-"Солнцеворот"(2000)

-"Танцевать"(2001)

-"Сейчас позднее, чем ты думаешь"(2003)

-"Изгой"(2005)

-"Стать Севера"(2007)

-"Пульс хранителя дверей лабиринта"(2008)

-"Ъ"(2010)

-"2012"(2011)

Osobliwości rosyjskich płyt

2011-10-04T20:15:00.001+02:00

Kiedy kupiłam sobie pierwszą płytę kompaktową w Rosji poczułam powiew prawdziwej egzotyki.

Pierwszy w oczy rzucił mi się, wyglądający jak znaczek pocztowy, hologram. Z czasem odcyfrowałam znajdujący na nim skrót i sens rysunku. Jednak okazało się, że na kolejnych kupowanych przeze mnie płytach hologram wygląda trochę inaczej: raz pojawiają się cyfry, raz napisy, a jeszcze innym razem jest użyty jakiś inny kolor.

Okazało się, że НДП oznacza skrót od Niekomercyjnego Partnerstwa Dystrybutorów, które raz na jakiś czas wprowadza zmiany. Bywa, że dany znaczek obowiązuje tylko kilka miesięcy i związek znów modyfikuje wygląd hologramu. Cóż, ich sprawa, tylko jak przeciętny nabywca ma się zorientować w tej plątaninie? Zastanawia mnie jak uzasadnić sens tych innowacji? W końcu podróbka od oryginału różni się detalami, a NPD ciągle nimi żongluje...
Nagrania wydawane w latach 2002-2005 były okraszone takimi znakami:

Poniżej pokazuję obecnie obowiązujące hologramy:

Pytanie za stop punktów: jak długo powyższe hologramy będą w użyciu?

Jeśli hologram może budzić wątpliwości, czy dany produkt jest oryginalny, to poniższy napis je automatycznie rozwiewa:

Nie do sprzedaży w Moskwie

Fakt, płyta sprzedawana w Kaliningradzie ma małe szanse, żeby podpaść pod moskiewski wymiar sprawiedliwości, ale takie jawne piractwo było dla mnie zaskoczeniem. Zwłaszcza, że album, na którym znalazłam ten napis, nie był sprzedawany na rynku, czy w kiosku z 1001 drobiazgów, ale w sklepie w jednym z największych centrów handlowych...

Ostatnia rzecz jest absurdem, który bawi mnie do dziś.

Tak jak w wielu innych krajach, także i w Rosji istnieją płyty w wersji uproszczonej i w wersji wzbogaconej o kilkustronicową książeczkę. Z zewnątrz wydania nie różnią się niczym, dopiero po zdjęciu folii i otwarciu pudełeczka naszym oczom może objawić się poniższa ramka:

Oczywiście wersje rozróżnimy po cenie, chyba, że trafimy na nieuczciwego sprzedawcę...chyba że...

Niestety polskie sklepy sprowadzające płyty ze Wschodu (o których warto wspomnieć szerzej, więc zostawiam to na inną okazję)albo nie wiedzą o tym, że zakupują prostsze wersje, albo wydaje im się, iż kupują coś w promocji...O trzecią ewentualność: polskie sklepy naciągają nieświadomych nabywców, nie chcę nikogo posądzać.

Sam dwujęzyczny napis przypomina mi stary dowcip.

Statek podpływa do kei i stojący na burcie rosyjski marynarz woła do przychodnia, aby ten złapał linę i zacumował statek:

- Dierży linu!

- Nie rozumiem - odpowiada przechodzień.

- Parlez-vous francais?

- Nie.

- Sprechen sie deutsch?

- Nie.

- Do you speak english?

- Yes, I do!

- So, dierży linu!...

O mojej książce w radiowej Trójce

2011-10-04T20:13:00.002+02:00

Już 8 października w najbliższej audycji Michała Owczarka "Strefa rokendrola wolna od angola" na falach Programu Trzeciego Polskiego Radia będzie miała miejsce prezentacja mojej książki o ARII.

Audycja jest nadawana z piątku na sobotę w godzinach od 0.00 do 2.00.

W imieniu własnym oraz Doktora Wilczura serdecznie zapraszam do słuchania!

Dodatkową zachętą do zarwania nocy niech będzie wiadomość, że w czasie emisji programu będzie losowana wśród słuchaczy "ARIA - Moje Biesy".

Wstępniak

2011-10-01T12:20:00.001+02:00

Pytanie:

Po co tworzyć kolejny blog?

Odpowiedź:

Bo po pierwsze, według mnie, brakuje w polskim internecie szerszej informacji o rosyjskiej ciężkiej muzyce. A ja chcę stworzyć taki subiektywny przewodnik po tym nieznanym terenie. Pokazać, gdzie leżą wędki i inspirować do własnych łowów.

Bo po drugie, chcę kontynuować opowieść o ARII, którą spisałam w swojej książce, a która zawierała historię zespołu w latach 1985-2010.

Bo po trzecie, chcę wierzyć, że nie jestem jedyną znaną mi osobą, która po tym jak zagłębiała w zachodni metal po latach odkryła, że istnieje też Wschód i wielka nieeksplorowana przez resztę świata kopalnia tamtejszej muzyki.

Zapraszam więc wszystkich muzycznych rusofilów i tych, którzy chcą zakosztować czegoś nowego na podróż. Kolejna wyprawa według planu rozpocznie się za tydzień. Proszę wsiadać, a drzwi nie zamykać - może ktoś jeszcze się dosiądzie?